92 



lijkt als vastgenageld aan zijn stokje. De baardmees gaat zieh direct 

 te goed doen aan h et voer van den nachtegaal, drinkt uit zijn 

 bakje, gaat zieh daar wassehen en spat de kooi vol, de naehtegaal 

 volhardt in zijne onbewegelijkheid. Is eindelijk de baardman weer 

 afgetrokken — waartoe zaeht geweld mijnerzijds veelal vereischt 

 werd —, dan daiirt de verbouwereerdheid van mijn naehtegaal nog 

 geruimen tijd voort en pas héél langzaam, een kwartier of zoo later, 

 komt er weer leven in hem. De staart maakt kàlm en deftig zijn 

 op-en-neer-beweging en het bekende „tjok, tjök" bewijst, dat de 

 normale toestand eindelijk weer is ingetreden. 



Zoo'n baardmannetjes-bezoek is al eene groote gebeurtenis voor 

 den bedaarden, bezadigden vogel. Komt het voor, dat ik hem even 

 in de hand moet nemen — nageltjes knippen —, dan duurt de 

 apathische toestand, die daarna optreedt, nog veel langer, hoewel 

 hij anders in 't minst niet bang is voor hand of vinger en, als de 

 tralies er tusschen zijn, er gaarne een soort spiegelgevecht mee levert. 



En zoo mag dan. na dit alles, deze conelusie getrokken worden, 

 dat het absoluut alle doel mist een nachtegaal op te kweeken en, 

 voor zijn genoegen, opgesloten te houden. Missen wil men natuur- 

 lijk zoo'n vogel niet meer, daar is hij te veel huisgenoot voor ge- 

 worden, maar in verhouding tot de moeite en de zorg, die hij geeft, 

 mag het genot, dat hij, als gevangen vogel, ons verschaft, zéér pro- 

 blematiek geheeten worden. 



De nachtegaal, ook de jong opgekweekte, behoort nu eenmaal 

 niet in eene kooi; dit besluit mag, ten overvloede hoop ik, uit mijn 

 opstel getrokken worden. 



Ede (G.), Mei 1916. 



