ENTOMOLOGISCHE BERICHTEN. 3 



Over M a c r « 11 o t a e g i* e g i a Gory en 

 M a cr. b i p 1 a g i a t a Gory. 



In den jaargang 1891 van de Deutsche Entomologische Zeitschrift 

 heeft Dr. G. Kraatz aangetoond , dat Macronota egregïa Gory en 

 Macronota hïplagïala Gory {egregïa Burm.), die zoowel door Bur- 

 meister als in den Gut. Coleopt. van Gemminger en von Harold 

 als synoniem worden beschouwd , verschillende soorten vormen. 

 Ook spreekt Kraatz te dier plaatse over de variëteiten van beide 

 soorten , welke bespreking verder wordt aangevuld in de jaargangen 

 1892, 1893 en 1898 van iietzelfde tijdschrift. Ook toonde hij in 

 den jaargang 1898 aan, dat beide soorten behooren tot het ge- 

 slacht Carolina Thoms 



Daar ik nu tijdelijk in het bezit was van een vrij groot materiaal 

 van beide soorten (184 ex), heb ik daaraan de beschouwingen 

 van Kraatz kunen toetsen. De volgende opmerkingen, die mij 

 daarbij voor den geest kwamen, verdienen hier misschien eene 

 korte uiteenzetting. 



De ondei'scheiding van beide soorten levert, bij een eenigszins 

 groot materiaal, geene bijzondei'e moeielijkheden op. De verscheiden- 

 heden , die met meer of minder rood op de dekschilden zijn ge- 

 teekend, kunnen bijna altijd op het eerste gezicht worden her- 

 kend , daar bij biplaglata Gory het rood zich ook gewoonlijk ook 

 op de schouders vertoont, terwijl deze bij egregïa Gory zwart zijn, 

 maar daarentegen het rood tusschen den schouder en het scutellum 

 wordt aangetroffen. Iets moeielijker zijn de effen zwarte varr. van 

 beide soorten uit elkander te houden. Men heeft dan uitsluitend 

 te letten op de sterkere punctuatie en beharing van den thorax 

 en vooral van het abdomen bij bïplagïata Gory. Uiterst nioeielijk, 

 ja onmogelijk is het daarentegen de talrijke variëteiten vooral van 

 bïplagïata Gory , zoo uit elkander te houden , dat men ze allen 

 onder bepaalde namen kan rangschikken. Dit behoeft nu zeker 

 geen verwondering te wekken; zeer natuurlijk is het toch, dat 

 bij soorten, die zoo sterk varieeren , ook individuen voorkomen, 

 die als overgangen tusschen verschillende verscheidenheden kunnen 



