113 ENTOMÜLOGISCHE BERICHTEN. 



steeds 4 — 6 dagen duurden , werden door hem waargenomen in 

 Juli 188'2, 1888 en 1895. Het schenen meest wijfjes te zijn; 

 zij trokken allen naar het oosten. Vooral in 1895 was de hoeveelheid 

 der vlinders bijzonder groot; weiden en tuinen om Bathen waren 

 er toen mede bedekt, en even plotseling als de dieren waren ge- 

 komen, verdwenen zij ook weder. In het voorjaar van 1896 werd 

 geen enkele overwinterde F. cardui aangetrofïen , en de verwachting 

 «dieses Mädchen aus der Fremde» in 1902 weder te kunnen 

 begroeten , werd teleurgesteld. 



Toen Slevogt echter 21 Juli 1903 aan den rand van bloeiende 

 klavervelden naar Argi/iinis-exem-çidiven zocht, zag hij tot zijne 



groote vreugde een distelvlinder op een bloem en weldra 



verschenen er meer, zoodat na korten tijd het veld van P. cardui 

 wemelde ! Toch was het aantal niet zóó groot als in 1895 — 

 wellicht een gevolg van den ongunstigen winter 1902 — 03. Ongeveer 

 50 stuks werden gevangen, allen tamelijk afgevlogen wijfjes, 

 die waarschijnlijk dus eene verre reis gedaan hadden. Waar kunnen 

 zij vandaan gekomen zijn?. ... Slevogt vermoedt, dat, bij gebrek 

 aan mannetjes, de «Begattungstrieb» oorzaak geweest is, dat de 

 wijfjes dezen toclit ondernamen. Zouden de mannetjes misschien 

 na de paring grootendeels achtergebleven en overleden zijn ? Er 

 schijnt geen onderzoek gedaan te zijn, of de gevangen wijfjes eieren 

 wilden leggen. Reeds 22 Juli begon het aantal dagelijks te ver- 

 minderen , en 27 Juli werd nog eene zeer afgevlogen achterblijfster 

 gevangen , zoodat toen de trek geheel voorbij was. 



Den 15den Augustus werden echter weer twee vlinders gezien; 

 een er van werd gevangen en bleek een versch, pas uit de pop 

 verschenen mannetje te zijn. Dit kon moeilijk meer tot den 

 zwerm behooren ; in grootte, kleur en teekening week het ook af van 

 <le in Juli waargenomen dieren. Terwijl deze licht steenrood waren, 

 was het kleinere mannetje donkerder , en «kräftig rosa überhaucht»; 

 verder waren de zwartachtige vlekken aan de bovenzijde grooter en ■ 

 stonden dichter bijeen. Dergelijke exemplaren werden ook op andere 

 plaatsen in Koerland door Slevogt gevonden, en hij vermoedt dus, dat 

 dit het type der aldaar voorkomende P. cardid is. Hij voegt hieraan toe, 



