133 ENTOMOLOQISCHE BEBICHTEN. 



besproken afbeelding der door Betinia Hesïnella als rups bewoonde 

 harsbuil, wellicht kunnen wijzen op de rupsen van den Nonvlinder, 

 die wat donker zijn uitgevallen en bezwaarlijk te onderscheiden 

 zijn van de dennentakjes, waarop ze zitten, terwijl ook die vlinder 

 zelf iets te bruin en wat streeperig bewerkt is. 



Dat overigens de afgebeelde dieren voor het meerendeel in flinke 

 vergrooting zijn weergegeven, kan niet dan zeer doelmatig worden 

 genoemd. Het trok intusschen mijn aandacht, dat de aangelegde 

 maatstaf van vergrooting zoo aanmerkelijk uiteenloopt, zoodat 

 b. V. alle vier vergroot e vlinderfiguren in opvallend grooter schaal 

 zijn weergegeven dan de bijbehoorende rup!?en. 



Ter wille van de bevattelijkheid van werk als het hier bedoelde, 

 schijnt het toch bepaaldelijk aan te bevelen, eenzelfde dier in zijn 

 onderscheiden levenstoestanden, zooveel mogelijk in dezelfde ver- 

 houding vergroot, weer te geven. 



Ondanks de voorafgaande beschouwingen nu — welke ik aller- 

 minst als aanmerkingen, doch veeleer als bescheiden wenken ten 

 behoeve van volgenden gelijksoortigen arbeid zou wenschen opgevat 

 te zien — mag ik niet anders dan mijne bepaalde ingenomenheid 

 met de thans besproken uitgaaf in haar geheel betuigen. 



Gaarne en zonder voorbehoud sluit ik mij dan ook aan bij de 

 Redactie van het Tijdschrift der Nederlandsche Heidemaatschappij, 

 waar deze, in de 6e aflevering van den vijftienden jaargang van 

 dat tijdschrift, op bladzijde 284, de hoop uitspi-eekt «dat de ont- 

 «vangst van de zijde van belanghebbenden van dien aard moge 

 «zijn, dat deze eerste poging om langs aanschouwelij ken weg kennis 

 «te verspreiden aangaande eenige vijanden van het bosch, door 

 «andere soortgelijke uitgaven moge worden gevolgd.» 



Ik mag dit opstel inmiddels niet eindigen zonder ook mijner- 

 zijds den wensch te hebben geuit, dat de Regeering genoeg waar- 

 deering en belangstelling ten aanzien van den in deze regels be- 

 sproken arbeid moge ontmoeten, om zich aangespoord te gevoelen, 

 niet alleen de overige 't meest te duchten vernielers van het 

 naaldhout uit de onderscheiden orden der Gekorvenen in den- 

 zelfden geest te doen behandelen, maar gaandeweg ook de gevaar- 



