135 ENTOMOLOGISCHE BERICHTEN. 



door een tweetal donker getinte strooken, door lichter gekleurde 

 afgewisseld, alle van elkaar gescheiden door lichtgekleurde huidplooien, 

 evenwijdig aan de dorsaallijn. Op deze huidwalletjes bevinden zich lichte 

 stippen, waarop de donkerbruine haren zijn ingeplant, welke een paar- 

 sen glans bezitten. Ook evi^nwijdigaan de segmentgeledingen vindt men 

 lichtgekleurde huidplooien, zoodat het geheele lichaam in een lichterge- 

 kleurd netwerk gehuld schijnt, waarvan bij oppervlakkige beschou- 

 wing alleen de lengtedraden in 't oog vallen. Deze teekening geeft 

 de rups bij opvallend licht eene vale tint, terwijl de kop door de 

 dichte beharing eenigszins donkerder van kleur en met een paarsen 

 gloed overtogen schijnt. De donkere ruglijn en de witte zijlijnen 

 vallen bij den eersten aanblik echter 't meest in 'toog ('). 



Een exemplaar van Coenofi^mp/ia pampkil/is L. , dai Q:e\ijkliy\v^ een 

 20-tal eieren legde en waarvan de jonge rupsen hetzelfde verblijf 

 bewoonden, bood mij stof tot vergelijken aan en nu is het wel 

 eigenaardig, dat de rupsen van megaera in kleur overeenstemmen 

 met de eieren van pamphilus en omgekeerd de eieren van megaera 

 in kleur overeenkomen met de jonge larven van pamphilus. De 

 eitjes van pamphilus zijn levendig groen van kleur en juist daarom 

 meer glimmend, omdat de teekening, beslaande in eengroot aantal 

 kleine ribben van den top tot den voet, veel vager en daardoor de 

 oppervlakte meer effen is dan bij de grovere, netvormige teekening 

 op de eitjes van megaera, welke de kleur dof maakt. De jeugdige 

 pamphihisA^vveu zijn meer geel dan groen, alleen de voedselkolom, 

 welke in het doorzichtige lichaam zeer goed zichtbaar is, maakt de 

 laatstgenoemde kleur plaatselijk meer intens. Na de overwintering zijn 



(1) De beschrijvingen der eieren en rupsen van Buckler, in „The larvae of the 

 British Butterflies and Moths", benevens die van Sepp, stemmen vrijwel met deze 

 beschrijving overeen; de afbeeldingen van Sepp zijn vrij nauwkeurig, terwijl die 

 in eerstgenoemd werk slecht zijn. 



Tenzij de laatste vervelling eene groote verandering teweegbrengt, is de be- 

 schrijving in ter Haar .,Onze vlinders" beter dan die van Snellen, die de opval- 

 lende, lichte zijstrepen niet noemt en de twee donkere aan weerszijden der 

 dorsaallijn, welke minder in 't oog vallen, wèl. 



Wegens het kweeken in kunstmatig verwarmde ruimten, zijn de data misschien 

 niet overeenkomend met die in de vrije natuur, doch de ontwikkeling zal zich 

 ook daar wel naar de temperatuur regelen en bij alle individuen in verschillende 

 jaren evenmin in hetzelfde tempo verloopen. 



