214 ENTOMOLOGISCHE BERICHTEN. 



men omtrent de soort in twijfel blij fl. Wel is er, naar analogie van 

 uit de rups gekweekte exemplaren, reden, om de meer blauwgrijze 

 voorwei'pen tot Acr. psl^ de meer roodgrijze tot ^tr./'r^/(?;^v te rekenen, 

 doch een kenmerk, dat m e t z e k e r h e i il de soorten doet onderschei- 

 den, is nog niet ontdekt. Zeer leeizamiï beschouwingen over de ken- 

 merken der twee soorten geeft Tuit in zijn werk «The British 

 Noctuae and their Varieties», Vol. I, p. 17, en zelfs gaat de heer 

 Chapman, aan wiens ondervindingen Tutt zijne niededeelingen in 

 deze in hoofdzaak ontleent, zoo ver, te beweren, dat als iemand 

 een voorwerp van de eene soort tusschen een aantal van de 

 andere plaatst, men dit exemplaar er dadelijk uit iierkennen kan ; 

 doch wanneer men dan verder leest en kennis neemt van de 

 omschrijving der kenmerken, welke beslissend zouden zijn, dan 

 ontwaart men, dat ook hier «het eene noodige» nog niel ge- 

 vonden is. 



In de hoop, later eens naar anatomische verschillen te kunnen 

 zoeken, b. v. in de geslachtsorganen, nam ik mij vooi', van deze 

 gelegenheid gebruik te maken, om een groot aantal voorwerpen 

 van den gevangen moedervlinder te kwecken, wat dan ook uit- 

 muntend gelukte. Het diei' legde weldra eene groole menigte 

 eieren, waaruit spoedig de rupsjes voor den dag kwamen. Deze 

 nu gaven mij aanleiding tot liet schrijven dezer regelen. In het 

 jonge diertje zou men niet licht de rups van Acr.psi, want die soort 

 bleek het later Ie zijn, herkennen. Het rupsje is nl. eerst vuil- 

 geel met vier zwartachtige dwars banden over het lichaam. Later 

 breidt zich de donkeie kleur in de zijden uit, terwijl zij op den 

 rug afneemt, waai'door de lichte gedeelten aldaar elkander meer 

 en meer naderen en eindelijk samensmelten. Zoo ontslaat de zoo 

 kenmerkende breede lichtgele rugstreep. Na de hoeveelste vervelling 

 het definitieve type verkregen is, heb ik tot mijn leedwezen niet 

 genoteerd. 



Toen nu de Acr. js^i-rupsjes nog in de eerste en tweede huid 

 waren, vond ik in mijn tuin op een beik rupsjes, die ik dadelijk 

 als die van Acr. tridens herkende. Veimoedelijk waren ze slechts 

 eens verveld, doch het type was hier reeds hetzelfde als dat van de 

 volwassen rups. Dit nu trof mij. daar het dus bleek, dat, natuurlijk 

 behoudens details, het typische kleed der volwassen rups bij Acr, 



