58 EXTOMOLOGISCHE BERICHTEN. 



shorter or longer after the beginning of a trip, could be struck 

 off with a little knife going with it exactly over the surface of 

 the skin, not damaging them otherwise than on the mouth parts. 

 Thus the body itself of the mite projected always oat of the skin.« 



Allotliromhidium loichmanni (Oudms.). Deze larven veroorzaken 

 in Ceram en Celebes dezelfde verschijnselen van onverdragelijken 

 jeuk als de A. vandersandei in Nieuw Guinea. Zij worden in 

 Celebes g o n o n e genoemd. De neveu Sarasin zeggen hiervan 

 (Zeitschr. f. Erdkunde zu Berlin, Band 29, 1894, 

 p. 355): »Die Ursache der Erscheinung, die Gonone genannte 

 Milbe, entdeckten wir erst nach mehreren vergebliehen Versu- 

 chen sie aufzufinden, und nahmen nur war (sie!), dass dieselbe 

 sich in die Hautporen eingräbt, und in diese eingebettet, die 

 erwähnten Beulen erzeugt.« Met de meeste zekerheid bestrijd 

 ik de vooronderstelling, als zoude de gonone zich in de huid- 

 poriën ingraven. Deze diertjes zijn in het geheel niet inge- 

 richt tot graven! Bovendien vond ik ze op den kop van öoura sp. 

 bij honderden, slechts er in vastgehecht met hun snuitje (man- 

 dibulae + hypopharynx). De steek dezer larven heeft derhalve 

 op den mensch hetzelfde effect als de steek van bovengenoemden 

 Ixodes reduvius (L.) en Allothrombidium vandersandei (Oudms.). 



Dermatopliilus penetrans (L.). Van deze vloo geloofde men 

 van de ontdekking af (1547, Oviedo, Coronica del las Tndias, 

 fol. XXI) tot aan 1890, dus ongeveer drie en eene halve eeuw 

 lang, dat zij zich geheel in de huid boorde en ouder de huid 

 opzwol, waardoor een bolvormig gezwel ontstond zoo groot 

 als eene erwt. Boven op het gezwel is een gaatje te zien en 

 door dat gaatje steekt de punt van het achterlijf van het 2 

 vlootje. Wanneer men nu eene vloo beschouwt, moet men toch 

 erkennen, dat zulk een dier onmogelijk graven kan. En toch 

 hebben de verschillende waarnemers gezien (sic!), dat zij zich 

 in de huid ingroef! Eindelijk ontdekte Judge (dus niet eens 

 een zoöloog!) Lawrence C. Johnson (1890 in P r o c. Ent. 



