96 ENTOMOLOGISCHE BERICHTEN. 



nu, waarom de duitschers dit dier »werre« noemen, maar niet, 

 hoe het geluid voortgebracht wordt. Het is mi] niet gelukt, 

 het dier geluid te doen geren, terwijl ik het in de hand had, 

 of terwijl ik er mede experimenteerde. In de boeken vind ik 

 alleen vermeld, dat de mannetjes 's nachts met de vleugels een 

 zwak geluid voortbrengen. De vraagt rijst bij mij op: hoe kan 

 men weten, dat een 's n a e h t s geluid gevend mannetje dit 

 geluid met de vleugels voortbrengt ? 



Na boven beschrevene waarnemingen ben ik er zeker van, 

 dat niet alleen de mannetjes, maar ook (de wijfjes ? en) de 

 larven geluid kunnen voortbrengen, en wel hoogstwaarschijn- 

 lijk niet met de vleugels. 



A. C. OUDEMANS. 



Acarologische Aanteekeningen XXIV. 



Oerstigmata. 



Henking (Zeitschr. wiss. Zool. v. 37, p. 70, 71 ; 1882) be- 

 schrijft aan de eihuid der T/irombidium-laryen »ein ganz 

 eigenthümliches jederseits am Körper des Thieres befindliches 

 Gebilde, welches ungefähr die Gestalt eines Trichters hat. 

 Die weite OefFnung desselben ist der Körperwandung ein- 

 gefügt, das Abflussrohr ist schräg nach hinten und unten 

 gerichtet und setzt sich au eine im Apoderma vorhandene 

 OefFnung.« Hij noemt dit orgaan »nicht unmöglich der Rest 

 einer Urtrachee.« »Sobald die Eischale gesprengt ist, .... 

 beginnt das Organ seine Verbindung mit dem Apoderma zu 

 lösen. Binnen kurzem hat es sich ganz zurückgezogen und 

 erscheint dann nur als ein kurzer und breiter Zapfen dicht 

 hinter dem ersten Beinpaare.« Op p. 81 noemt hij deze 

 »Zapfen« »das aus der Urtrachee hervorgegangene Gebilde.« 

 Sedert Henking wordt echter dit orgaan kortweg »Urtrachee« 



