118 ENTOMOLOGISCHE BEIÎICHTEN. 



De wijze waarop Adoxus obscurus L. zich, op den rug liggende, 

 weet om te keeren. 



Onlangs kreeg ik een levend exemplaar van Ädon'us obscurus L. 

 in een doosje; bij hei uitschudden van het doosje op een papier, 

 viel het dier toevallig op den rug en werd ik getroffen door 

 de eigenaardige manier, waarop het dier weer op zijne pooien 

 terecht kwam. Deze wijze was zoo afwijkend van alles wat ik 

 tot nu toe daaromtrent gezien had, dat ik het dier opnieuw 

 op den rug legde en, hoe dikwijls ik het experiment ook her- 

 haalde, steeds manoevreerde hei dier op dezelfde wijze. 



Gewoonlijk gaat een op den rug liggende kever (kniptorren 

 uitgezonderd, ofschoon deze de gewone wijze ook wel toepassen) 

 uit roeien met alle pooien, totdat ergens een klauw wat weet 

 aan te haken ; stevig vasthoudende trekt hei dier zich dan 

 zijdelings om. Soms ziet men de dieren door optillen van eene 

 vleugelscheede, of op andere wijze, eerst iets schuins gaan lig- 

 gen, om zoodoende aan de andere zijde hei aanhaken ie verge- 

 makkelijken. 



Adoxus maakt eerst ook wel eenige roeibe wegingen, maar 

 gaat toch spoedig meer systematisch ie werk. Hij brengt zijne 

 lange achterpooien zooveel mogelijk dorsaal en raakt zoodoende 

 gemakkelijk grond. Dan, al schuifelend, brengt hij beide achter- 

 pooien aan weerszijden zooveel mogelijk naar voren, ongeveer 

 ter halver hoogte van de lichaamsas en brengt ze tevens zoo 

 dicht mogelyk bij hei lichaam, de tarsen naar buiten gericht. 

 Heeft hij nu goed vast, dan strekt hij de achterpooien, waar- 

 door de achterpooien eene poort, ik zou haast zeggen een rek- 

 siok vormen. Bij dit opheffen laat het dier zijn kop dicht bij 

 den grond, terwijl het achterlijf wordt opgetild ; ten slotte staat 

 hei als 't ware op zijn hoofd, echter alleen steunende op de 

 achterpooien. In deze positie, zou men meenen, heeft het dier 

 de kop nog slechts iets naar achteren te brengen, om op zijne 



