310 ENTOMOLOGISCHE BERICHTEN. 



die geeu spoor meer vertoont van een tuber verticale, 

 wèl nog van eene falx; zonderling genoeg loopt over de 

 weinig gechitiniseerde falx een noch minder gecliitiniseerde, 

 bijna witte naad van de eene sprietgroeve naar de andere. 



11. Eindelijk vertoont de kop van Ceratophyllus hirundinis 

 Curtis ç geen spoor van al deze bijzonderheden. 



Wat kunnen wij uit het medegedeelde besluiten? 1. Dat 

 alle Suctoria oorspronkelijk een geleden kop hadden; de kloof 

 tusschen de beide leden liep vóór de inplanting der antennen. 



2. Dat tegenwoordig nog vele Suctoria zulk een geleden 

 kop bezitten, dat de mcesttn echter de geleding weer verloren 

 hebben, maar in de meeste gevallen de sporen daarvan in 

 meer of mindere mate duidelijk vertoouen. 



3. Dat derhalve het caput frac tu m primitiver is, dan 

 het caput i n t e g r u m. 



In vele andere opzichten zijn de Suctoria met caput 

 integrum afleidbaar van (jonger dan) die met caput 

 frac turn. Elders zal ik deze stelling zorgvuldiger uitwerken. 



De vraag rijst : Zijn er aan vlookoppen ook sporen over- 

 gebleven van eene tweede geleding ? Deze vraag moet beslist 

 met j a beantwoord worden. Ziehier wat ik vond. 



1 . De kop van }faci'opsylla hercules Rothschild ç vertoont 

 müden in de j) a r s p o s t e r i o r een zeer diepe, doch met 

 eene lichtgekleurde chitinemassa weer gevulde kloof (tuber 

 p o s t v e r t i c a 1 e) (= optische doorsnede van het dikste ge- 

 deelte eener falx posterior), welke onmiskenbaar denzelfden 

 oorsprong moet hebben als het tuber verticale van 

 Ctenocephalus canis Curtis ç (zie hierboven, p. 309, n^. G). Ook 

 ziju duidelijke sporen eener falx posterior aanwezig. 

 Wij hebben hier derhalve eene aanwijzing eener vroegere 

 geleding. 



2. De kop van Stephauocircus simsotii Rothschild vertoont 

 op dezelfde plaats een verbazend zwaar tuber post- 



