ENTOMOLOGISCHE BEEICHTEN. 101 



door de kevers ook voor de schaduw van een wolk aangezien. 



C. campestris en hybrida heb ik bij dezelfde weersgesteldheid 

 waargenomen, doch nimmer zien graven. Verdwijnt de zon 

 even en is de lucht koel, dan schijnt het vliegapparaat als het 

 ware verlamd te zijn, want grijpt men naar de dieren dan 

 loopen ze snel weg doch vliegen niet op. Zoodra schijnt echter 

 niet de zon of de vleugels komen weer in functie. 



Naarmate de zomer ten einde loopt valt op te merken, dat 

 meer en meer zandveldkevers verminkingen vertoonen. Ik zag 

 exemplaren, die hetzij een of meer tarsen, hetzij een of beide 

 sprieten misten en zelfs een exemplaar, dat één der voorkaken 

 verloren had. Op ééne uitzondering na, vlogen al deze invaliden 

 in den zonneschijn nog op, slechts het exemplaar, dat beide 

 sprieten miste, was, hoewel overigens onbeschadigd, op geene 

 wijze tot opvliegen te bewegen. Op 1 October zag ik nog 

 zwermen van hybrida en enkele exemplaren van campestris vliegen. 



Vermeldenswaard is nog, dat de verschillende soorten van 

 zandveldkevers elk hun eigen gebied schijnen te hebben. Deze 

 localisatie hangt niet samen met de bodemgesteldheid. Op de 

 eene plaats vindt men uitsluitend hybrida, op de andere uit- 

 sluitend campestris, ginds weer uiets dan silvatica. Slechts op 

 één plaats vond ik hybrida en silvatica te zamen en dit was 

 juist een plaats waar de bodemgesteldheid verschilde van de 

 andere plaatsen waar zandveldkevers zich gaarne ophouden. 

 Het was n.l. een tamelijk harde weg, die blijkbaar vroeger 

 eens begrint was. 



E. Uyttenboogaart — Eliasex. 



Ongewone vindplaats eener Oeverfauna. 



Op het landgoed Schovenhorst te Putten (Veluwe) vond ik 

 in Augustus/September van dit jaar langs den rand van gras- 

 velden (d.w.z. daar, waar deze grenzen aan voetpaden, die er 



