220 ENTOMOLOGISCHE BEEICHTEN. 



Eenisre bizonderheden aan eieren.' 



D 



In Piagefc, Les Pédiculiues, p. XXIII, lezen wij : 



»Saus doute que le couvercle de l'oeuf, avec son arrangement 

 de micropyles (Micropylapparat de Leuckart), permet assez 

 bien de reconnaître les divers genres : les pediculus à leur 

 couvercle uni, les phthirius à leur couvercle ridé, les lipeurus 

 à leur couvercle à mailles armées de poils, à leur chorion à 

 mailles, etc. ; . . .« 



Reeds in Eut. Ber. v. 3, n. 49, deelde ik iets mede over 

 gaatjes in het dekseltje van het ei vau eene zekere Mcdlophaga- 

 soort (naar mijne herinnering was dat eene Docophorus-sooxt). 

 Ik opperde toen het vermoeden, dat deze gaatjes door een dun 

 vliesje gesloten waren en voor de uitwisseling der ademhalings- 

 gassen zouden dienen. Leuckart en Piaget zijn blijkbaar van 

 een ander gevoelen, en meenen, dat door een dezer gaatjes het 

 spermatozoon binnendringt. Ik blijf bij mijn gevoelen, en ver- 

 gelijk ze met de Oerstigma's der eieren van eenige Acari. 



Aan eieren van eene groote Lipeurus-soort, L. quadripunc- 

 tatus Denny, van Gyps fulvus Gmel., de vale gier, nam ik de 

 volgende bizonderheden waar. 



De eieren worden met hun staarteinde (dat is het einde 

 waar de achterlij f spits van het ontwikkelde embryo ligt) aan 

 de baarden der veeren gekleefd, met hun kopeinde vrij naar 

 de baardspits gericht. Hieruit leid ik af, dat het staarteinde 

 het eerst het moederlichaam verlaat, m. a. w. in den uterus 

 caudaad gelegen is; men kan ook zeggen, het eerst het recep- 

 taculum seminis passeert. Hieruit leid ik weer af, dat de 

 micropyle zich aan het staarteinde der eieren bevindt, en niet, 

 zooals Leuckart en Piaget meenen aan het dekseltje ! 



De amorphe eischaal vertoont eene zeshoekige teekening, 

 waarmee ik bedoel, dat men, hoewel flauw, eene teekening ont- 

 waart, die aan de facetten van Arthropoden-oogen, of aan een 



