268 ENTOMOLOGISCHE BERICHTEN. 



groote overeenkomst vertoont. Bij semisculptus is evenwel de 

 kop van voren gezien bijna cirkelvormig en is deze achter de 

 oogen niet versmald; bovendien is het tweede achterlijfs-seg- 

 ment meer lang dan breed en is het derde vierkant, waardoor 

 het achterlijf meer gestrekt van vorm is dan bij Pimpla en 

 het gemis systematisch dichter bij Ephialtes komt te staan. 

 üe legboor is iets korter dan de lengte van het lichaam. 



Terwijl bij Pimpla en Ephialtes indrnksels en verhevenheden 

 op het abdomen steeds in meerder of minder sterke mate 

 aanwezig zijn, is bij Atractogaster het achterlijf uiterst fijn 

 gechagrineerd, slechts weinig glanzend en verder zonder andere 

 sculptuur dan een schuin groefje aan weerszijden van het 

 tweede segment bij het r> en van segmenten 2 — 5 bij het cT. 

 Deze sculptuur en de naar buiten hoekig gebroken discoïdaal- 

 dwarsader (nervus recurrens secundus) vormen de hoofdkenmer- 

 ken van het genus. Volgens de besebrij ving van Kriechbaumer 

 zou de discoïdaaldwarsader, op de plaats waar zij gebroken is, 

 buitenwaarts een takje afzenden. Hiervan is evenwel niets te 

 bespeuren bij het exemplaar, dat ik voor mij heb. 



De sprieten zijn roestkleurig ; de binnenoogranden voor een 

 deel (bij d* meer uitgebreid dan bij ç), verder de vleugelbasis 

 en tegulae geel ; eene verhevenheid daarvoor en een vlekje 

 daaronder, alsmede de pooten zijn roodachtig; overigens is het 

 lichaam zwart. 



Het genus ontleent zijn naam aan het spoelvormig achterlijf 

 van het ç>; want bij het S' is dit overal even breed, evenals 

 bij Ephialtes. 



Professor Schmiedeknecht schrijft in zijn »Opuscula Ichneu- 

 monologica« : »Die Art scheint höchst selten zu sein ; das 9 

 wurde in der Schweiz, das d* in der Nähe von München gefunden«. 



(ienoemd exemplaar bevindt zich in mijne collectie. 



Den Haag. C. A. L. Smits van Bürgst. 



