BNTOMOLQGISCHE BERICHTEN. 303 



mannetjes kan worden waargenomen. Bij determinatie van 

 zulke exemplaren met Schmiedeknechï's »Opuscola« kan men 

 licht op een dwaalspoor geraken. 



Maar niet slechts kunnen de genera met elkander worden 

 verward, ook de in de tabellen voorkomende kenmerken der 

 beide species komen vrij wel overeen, zoodat ook hier ver- 

 wisseling mogelijk is. Heeft men evenwel van beide ook de 

 wijfjes voor zich, dan kan er omtrent de identiteit der soorten 

 geen twijfel meer bestaan. Het wijfje van fusorius is namelijk 

 eene typische vertegenwoordigster van het genus Ichneumon 

 en onmiddellijk te herkennen aan het spits eindigend achterlijf : 

 een kenmerk der Ichneumonides oxypygi, waartoe liet genus 

 behoort, terwijl het abdomen bij de A mbtyteles- wijfjes, welke 

 zonder uitzondering tot de Ichneumonides amblypygi behooren, 

 aan het achtereinde stomp is. 



Bij fusorius is de area superomedia van den metathorax 

 meer lang dan breed en is de area petiolaris lang en smal, 

 vertoonen de wijfjes na den dood sterk ineengerolde sprieten 

 en zijn bij deze de achtercoxae aan de onderzijde kaal. Dit 

 laatste kenmerk onderscheidt ze van de naverwante Ichneumon 

 pisorius en coqueberti, welker wijfjes aan de onderzijde der 

 achtercoxae een borsteltje dragen. 



Bij beide seksen van fusorius zijn kop en thorax zwart met 

 vele gele teekeningen. Bij den stamvorm is het achterlijf, met 

 uitzondering van den wortel, roodachtig geel, terwijl bij de 

 variëteit mediofidva Berthoümibü slechts de middelsegmenten 

 licht gekleurd zijn. 



Ichneumon fusorius leeft parasietisch in Smerinthus ocellata, 

 Sm. populi, Hyloicus pinastri, Sphinx ligustri; verder in 

 Mamestra pisi, Pterostoma palpina en Agrotis pronuba; alle min 

 of meer schadelijke vlindersoorten. 



Uit het in den aanvang medegedeelde zou men de veronder- 

 stelling kunnen afleiden, dat niet . ver van de plek. waar 



