H4 KNTOMOLOCISCllK l'.KRU'l ITKN. 



56. p. 180) over het spinnen van Gryllacridac, is het niet 

 oninteressant, de aandacht te vestigen op een entomolooische 

 aanteekening van den heer H. Weyenrercih Jr. in hetzelfde 

 Tijdschrift (Deel 6, p. 8), die ik hier in haar geheel laat 

 volgen : 



„Verleden jaar is door ons eene eigenaardigheid van 

 Locusta viridissima opgemerkt. Wij hadden namelijk een 

 exemplaar dezer soort levend in eene doos gedaan, die 

 door een glas gedekt was. Nadat het dier eenige vergeefsche 

 pogingen aangewend had om van onder tegen dit deksel 

 te loopen, zagen wij het eindelijk hierin slagen en wel 

 doordien het zijne tarsen beurtelings met eenig vocht uit 

 den bek bestreek en deze dan als zuigers samentrok, zoodat 

 het insect aan het glas bleef hangen." 



Het zal zeker de moeite waard zijn om deze proef nog 

 eens te herhalen en daarbij te trachten uit te maken, of 

 de verklaring van den heer WeyenberGH juist is, dan wel 

 of men hier met een kleefstof te maken heeft, zoodat hier 

 een eerste stap in de richting van een spinvermogen zou 

 zijn, ook bij deze groej- van sabelsprinkhanen. 



Amsterdam. D. Mac Gillavry. 



Nog iets over het omkeeren van Adoxus 

 obscurus L 



In Deel II, No. 30, p'. 118 der Entomologische 

 Berichten beschreef ik de wijze, waarop Adoxiis obscu- 

 rus L. zich op den rug liggende weet om te keeren. Sinds- 

 dien heb ik nog eenige malen de proef met exemplaren 

 genomen. Daarbij bleek mij, dat, al is de beschreven wijze, 

 voor zoover ik waarnam, de gewone, er toch exemplaren 

 zijn, die zich zijdelings, zooals een ordinairen kever betaamt, 

 weten om te draaien. 



In het vorig stukje beschreef ik, hoe dit dier op zijn 

 achterste (niet achtste, zooals op pag. 1 19, regel 10 van 

 boven staat!) coxae steunende, met den kop omlaag, slechts 

 even verder behoeft door te draaien om op zijn pooten 

 terecht te komen, dit echter niet doet, maar zijn reuzenzwaai 



