ENTOMOLOGISCHI-: HKKICMTEN. 145 



iets, dat geheel vrij tegen den stam van eene beuk zat en 

 waarin ik op een afstand reeds een dagvlinder herkende. 

 Het dier was dus /éér gemakkelijk zichtbaar. Naderbij ge- 

 komen ontwaarde ik, dat het een Argpmis lathonia L. was, 

 die op de normale wijze, met opgeklapte vleugels, in rust- 

 stand tegen den stam zat. Het diertje was wel goed in rust, 

 want ik kon het met de loupe beschouwen, zonder dat te 

 zien was, dat het hiervan ook maar het geringste bemerkte. 

 De afstand van den grond was ongeveer 75 cM. 



Den volgenden dag zat het nog op dezelfde plaats, doch 

 op 14 November, toen ik er weder naar ging kijken, was 

 het gaan verzitten. De rust was dus niet zóó diep geweest, 

 of er hadden zich omstandigheden vooorgedaan, die tot ver- 

 plaatsing aanleiding hadden gegeven. Eerst zat de vlinder 

 aan de westzijde van den stam, later meer noordelijk. Misschien 

 heeft de regen of het langs den stam neersijpelende water 

 het dier genoopt, zich te verplaatsen. Ik vermoed het laatste, 

 want de streep, waarlangs het regenwater steeds afdroop, 

 eene streep, die aan vele boomen duidelijk te zien is, liep 

 juist over de plaats, waar de vlinder gezeten had, en in de 

 voorafgaande dagen had het flink geregend. 



Op 1 5 November sneeuwde het in den namiddag, bij eene 

 temperatuur van 38° F.; op 21 en 22 November vroor het. 

 Den 23^^"=" was het tegen den middag iets boven het vries- 

 punt en ging ik eens zien, hoe de koude mijne LatJionia 

 bekomen was. Eerst kon ik haar tot mijn spijt niet ontdekken, 

 doch weldra zag ik, dat zij dicht bij den stam op de dorre 

 bladeren lag. Zij scheen dood te zijn, al fonkelden de zilveren 

 plekken op haar geelbruin kleedje in den zonneschijn, of 

 het midden in 'den zomer was. In een der doosjes, die een 

 entomoloog steeds bij zich draagt, legde ik haar voorzichtig 

 neder en onderwierp haar te huis aan een nauwkeurig onder- 

 zoek. Hierbij bleek, dat er nog enkele teekenen van leven 

 te bespeuren waren ; de vleugels weken nu en dan enkele 

 millimeters vaneen en het zuigsnuitje trilde af en toe een 

 weinig; dat was al. Ik legde mijne Lathonia op een bedje 

 van vochtig vloei en bracht haar in een onverwarmd vertrek, 

 om te zien, of de levensgeesten nog tot toeven waren over 

 te halen, doch ook dat hielp niet. Den volgenden morgen 



