KNTOMOLOCISCIIK lilsKFCI ITKN. 175 



leven tusschen planten en dieren, in casii insecten, in het 

 algemeen. 



Ik vond in StrasbuR(jER's Leerboek der Botanie eenige 

 gevallen genoemd, die misschien niet allen entomologen 

 bekend zijn. 



De z.g. mierenplanten (Myrmecoph\ten) herbergen kleine 

 zeer krijgszuchtige mieren, die, zooals ik in de B i o 1. C e n t r.b 1. 

 Bd. XI, p. 165 vond, behooren tot het genus Pscudomyrvia 

 {belti Em.; spiiiicola Em. en nigrocincta Em.) en tot het genu.s 

 Aztcca [instabilis MüLi,.). Nu schijnen bepaalde soorten van 

 planten hare eigen mier-gasten te herbergen. Zoo huizen 

 in de holle stammen der Cecropias bepaalde Az^eca-mitren, 

 evenals in de holle twijgen van Tnplaris en in de holle 

 doornen van Acacia spadicigera en sphaerocephala ; in de 

 opgezwollen internodiën van Hiuiiboldtia laurifolia ; in de 

 geboorde lab}rinthen der als een hoofd zoo groote knollen 

 van Myrmecodia ecJiinata, of in de knolvormige urnbladeren 

 van Polypodhaii hifrons. Al deze planten bieden den mieren 

 niet alleen huisvesting, maar verschaffen hun ook voedsel 

 in den vorm van eetbaar parenchym, of andere voedings- 

 lichamen. De Acacias zijn bijzonder mild ; want deze planten 

 bezitten nectariën, waarop de mieren [Pseudoinynna-sooxX&xi) 

 zeer belust zijn. De planten lokken dus hunne mier-gasten, 

 die op hunne beurt de verdediging hunner gastvrouwen en 

 gastheeren op zich nemen. Hoe de kleine krijgers zich van 

 hunne taak kwijten, blijkt uit een voorbeeld, dat Prof. Emerv 

 aanhaalt. Alfaro, de waarnemer van het volgende, klopte 

 eens op eene door mieren bewoonde Acacia met zijn mes, 

 om de mieren op het krijgspad te brengen. Dit gebeurde 

 dan ook schielijk zeer ten nadeele van een hagedis, die 

 zich toevallig op een der takken bevond. De mieren vielen 

 onmiddellijk de hagedis aan met het gevolg, dat dit dier 

 na een poosje gedood werd. 



Om nu nog op de Acacia-àooxwaw terug te komen; deze 

 zijn steeds gepaard en gelijken heel veel op runderhorens 

 en miniature. Een der horens wordt, nagenoeg aan het 

 uiteinde, door de mieren aangeboord, als zij nog jong en 

 zacht zijn. Later verharden de dorens en veranderen 

 meteen van kleur. (ïaan de takken dood, dan worden 



