ENTOMor.or.rsctiK r.i; richten. 177 



Canibus vwlaccns L. Van het ras /»/^r/z/rc^vrcv/.v Fahk. be/.it 

 ik exemplaren, gevangen in Zuid-Liinburg en op de Veluwe. 

 Behalve de sculptuur der dekschilden is voor dit ras de habitus 

 karakteristiek. De bijzonder slanke vorm en het evenwijdig 

 verloop der zijden van het achterhjf doen dezen vorm reeds 

 op het eerste gezicht opvallend van de t}-pe verschillen. 



Ras subcreiiatiis GÉniN. Exemplaren van dezen vorm bezit 

 ik van Tiel en Garderen (Veeluwe). Deze vorm is beslist geen 

 variëteit van het ras purperasctnis Fahr. De habitus is geheel 

 verschillend en komt meer met die van de t)-pe overeen. 

 Opvallend is de aanzienlijke grootte der exemplaren in de 

 Betuwe gevangen. Het kleinste mannetje meet nog 30 mM. 

 en is even groot als het bij Garderen gevangen wijfje. Over- 

 gangen verbinden dit ras met de var. asperuhis Kr., waarvan 

 ik een t)'pisch exemplaar bij Tiel heb gevangen. 



Carabiis vioiiilis F. De var. consitus P.ANZ. is veel alge- 

 meener dan de type, die trouwens door overgangen met de 

 variëteit verbonden is. F^venals bij vele andere Carabi, valt 

 bij deze soort een neiging te constateeren tot vereenvoudi- 

 ging van de sculptuur der dekschilden. Met name de tertiaire 

 intervallen zijn onderhevig aan oplossing en vervlakking. Bij 

 den t}'pischen coiisitns zijn de tertiaire intervallen weliswaar 

 zwakker ontwikkeld dan de secundaire, doch nog duidelijk 

 en doorloopend. Dan treft men exemplaren aan, waarbij de 

 tertiaire intervallen nog fijner zijn geworden en onregelmatig 

 worden onderbroken, zoodat ketenrijen met zeer ongelijke 

 lengte der streepjes ontstaan. Vervolgens worden die streepjes 

 korrels, daarna de korrels steeds fijner en vlakker, totdat ten 

 slotte van de tertiaire intervallen slechts bij flinke vergrooting 

 nog sporen te zien zijn. Een dergelijk exemplaar bezit ik 

 uit Z. -Limburg. 



Rotterdam. D. L. UvttenbüOC.aart. 



Nachtvangst van Lepidoptera op Ïicht. 



Het is den Lepidopterologen genoeg bekend, dat sterke 

 lichtbronnen des nachts eene groote aantrekking op vele 

 vlindersoorten, vooral op de manlijke exemplaren, uitoefenen. 



