198 ENTOMOLOGISCI-IE BERICHTEN. 



7, ibidem, n. 20, = Tyrogiyphits piitrcsccntiae SCHRANK, 

 Nympha III. 



'Labidophorus soricis nov. sp. 



H y p o p i. 170 — 200 /< lang, mooi eivormig, spits naar 

 achteren ; vooraan eveneens iets toegespitst ; hier vallen 

 onmiddellijk twee korte vertikaalhaartjes op, die bij alle 

 andere soorten, ook van Dcniiacariis. ontbreken. Achter 

 vindt men een mediane staafvormige chitinisatie. Van de 

 voorpooten zijn, bij dorsaal aspect, ook de trochanteres en 

 zelfs een gedeelte van de coxae zichtbaar ! De achterpooten 

 eindigen in een sleephaar, dat niet langer is dan de poot 

 zelf. Alle tarsi eindigen in 4, meestal smal-lancetvormige 

 haren. — Hiervan zijn eenige rassen te onderscheiden, ge- 

 kenmerkt door lengte, breedte, stand der haartjes op het 

 propodosoma, vorm der kleef haartjes aan de tarsi, verschillende 

 dikte van het kolf- of reukhaar aan tibia III, enz. Ik vc^nd 

 deze hypopi op Sorex vulgaris, Crossopus fodieus en Talpa 

 europaea, Sneek en Arnhem. Ik bezit ook exemplaren van 

 wijlen S. A. Poppe, op Sorex vulgaris bij Bremen gevonden. 



— Larva, Nph. I, Nph. III en Adulti van deze soort zijn 

 nog niet bekend. — Vermoedelijk hebben ook zij gQQW 

 sternum. — 



Labidophorus talpae Kramer. 



Hypopi. Kramer teekent de pooten te lang en te 

 slank. — Lengte ± 210 //, breedte ± 180, zoodat de vorm 

 dien van een cirkel nadert. De tarsi I en II eindigen ieder in 

 4 lange, distaal iets omgebogen en in een knopje eindigende 

 haren. De tarsi III en IV eindigen in 4 sleepharen, waarvan 

 er I (tarsus III) of 2 (tarsus IV) langer zijn dan de pooten. 



— Ook hier zijn vele rassen te onderscheiden ; men zou 

 kunnen zeggen : alle individuen van dezelfde mol (ook al 

 zijn het er honderden) zijn van hetzelfde ras; elke mol heeft 

 haar eigen ras ; er zijn evenveel rassen als mollen ; men zou 

 daaruit kunnen besluiten, dat de verschillen veel te gering 

 zijn, om daarop rassen te baseeren ; dat zij slingeren tusschen 

 bepaalde grenzen ; maar óók, dat die verschillende vormen 

 toch scherp aangeduid zijn; dat zij voor mutaties (sensu 

 Prof. De Vries) gehouden kunnen worden ; dat men hun 



