264 ENTOMOLOGISCHE BERICHTEN. 



die glashelder zijn (daarom zijn ze niet door KoCH 

 waargenomen). Een mediane, langwerpige, roode rugvlek. 



PJitJiiracaridae. — Berlese beeldt noch bij Phthiracarus 

 magna, noch bij P. anomala op het propodosoma eenig haar 

 af! Michael noemt van magna alleen de lamellaarharen, 

 van anomala de rostraal- en de interlamellaarharen ; in waar- 

 heid bezitten alle Phtliiracaridae op het propodosoma de 

 bekende 3 haarparen, bovendien het door geen auteur ver- 

 melde paar tec zijde van het pseudostigma. 



De palpi der PJithiracaridac . — MICHAEL beweert (Brit. 

 O r i b. V. I, p. 121) van de palpi der Oribatoidea : ,,The 

 number of joints is usually five; \n xdiVe cdL?,&s,2LS Hoplophora, 

 four." L. c. V. 2, p. 546, vertelt hij, wat de verschillende 

 auteurs meenen van het aantal leden der palpi van Hoplophora 

 (NicOLET : 4, Claparède : 5, Berlese : 5 of 4) en zegt van 

 hem zelf: ,,I have carefully examined my dissections of all 

 the British species, including numerous specimens of the 

 commoner species; I find in every instance that the palpus 

 is exactly as described bij NiCOLET, viz. four joints only." — 

 Welnu, de palp bestaat uit slechts drie leden; 

 het eerste lid is lang, femurvormig; de beide andere leden 

 zijn kort. Wat de schrijvers voor een zeer kort eerste lid 

 aanzien, is slechts een kuiltje, groeve, indeuking, excavatie 

 in het palparium, waarin het lange eerste lid ingeplant is ! 



Phthiracarus piger (ScoP.). — Het laatste palplid heeft 

 dorsaal en in het midden een sterk gebogen, dik haar (een 

 reukhaar?). 



Phthiracarus lentida (KoCH). — Zie Ent. B e r. v. 4, 

 n. 85, p. 217. 



Tritia ardua (KoCH). — Het laatste palplid heeft distaal 

 en extern een aan het einde boothaakvormig gebogen haar 

 (een reukhaar?) 



Schwiebea nov. gen. behoort tot de Tyroglyphinae , ziet er 

 ook uit als een Tyroglyphus, maar heeft een rugschild, zooals 

 Suidasia Oudms, en Hericia Can. Het verschilt van beide 

 genera door de korte, dikke pootjes en het bezit van slechts 

 2 borstels op de achterhelft van het propodosoma. Ook de 

 trochanteres I zijn aan de rugzijde sterk gechitiniseerd. — 

 J. J. SCHWIEBE en RiviNUS schreven in 1722 hun D i s s e r- 



