bedoelingen door Argentijnen of Chileenen zal overschreden worden. 



Het was ijzig koud op die hoogte en een trekkende wind woei 

 over den pas, terwijl de verdunde lucht elke beweging tot een last 

 maakte. Even vöör dat ik den pas bereikt liad, had ik eenuitzicht 

 geliad op den Aconcagua, een hooge berg, welks reusachtige 

 besneeuwde massa sterk afstak tegen de blauwe lucht. 



Van de cumbre daalde ik af in westelijke richting en vöör mij 

 lag de wilde pracht der Chileensche Andes, die aan dezen kant 

 veel steiler afloopen dan aan den oostelijken kant. 



Langs den weg lagen hier en daar lijken van gestorven paarden, 

 die door de droge lucht tot mummies geworden waren, en voor een 

 bewoonde hut stond waarlijk een dergelijke mummie geheel opge- 

 tuigd op zijn vier pooten. De eenige kunstbewerking, die het doode 

 dier blijkbaar ondergaan had, was, dat de ingewanden eruit genomen 

 waren en door wat ruigt waren vervangen, waarna de buik weer 

 was dicht genaaid. De droge zuivere lucht zorgde voor de conser- 

 vatie. Wat zou het gemakkelijk zijn, indien men in het Leidsche 

 Museum voor Natuurlijke Historie deze méthode kon toepassen! 

 Mijn gids vertelde mij dat het doel van de opstelling der opgeza- 

 delde paarden-mummie was: voorbijgaande reizigers er opmerkzaam 

 op te maken, dat de bewoner van de hut voedsel verkocht voor 

 hun rijdieren. Nadat wij nog wat doorgereden hadden, bereikten 

 wij om + 2 nur Caracoles, waar de trein de tunnel verlaat, en die 

 ook ongeveer op tijd aankwam. In onzen trein kwamen wij nu 

 längs de Laguna del Portille en de Laguna del Incas: kristal hel- 

 dere meeren, die als kommen in de rotsmassa's rüsten. Steeds meer 

 daalden wij, in zigzag-lijnen voortrijdende, en langzamerhand kwa- 

 men wij in de streken, waar weer plantengroei was en al de prik- 

 kende gewassen omringden ons weer. Eerst kwamen wij längs 

 enkele kleine exemplaren van boomvormige cactussen, maar hoe 

 lager wij kwamen, hoe weliger scheuen zij te groeien en eindelijk 

 waren geheele berghellingen er mede begroeid. Eindelijk kwamen 

 wij door vruchtbare landdouwen, waarin de Italiaansche populier 

 opvallend talrijk was. Toen begon de avond te vallen en kon ik 

 weinig meer onderscheiden, en bij volslagen duisternis belandden 

 wij in Santiago, de hoofdstad van Chili, die, zooals ik den volgenden. 

 morgen zou zien, omgeven is door al de heerlijkheid der sneeuw- 

 bergen van de Cordilleras de los Andes! 



