men wij te Las Cuevas en daar hielden wij halt om mensch en 

 dier wat voedsel te laten nuttigen. Daarna bestegen wij wederom 

 onze miila's en nu begon de eigenlijke klim. De peon, die als gids 

 diende en later de muilen terug moest brengen, meende een kor- 

 teren weg te weten dan de oude rijweg, die echter later bleek 

 geen weg te zijn en zoo voerde hij ons steil tegen de hoogte op, 

 over losse rollende steenen, terwijl de mula uit vrije keuze het 

 liefst over de moeielijkste plaatsen scheen te gaan. Tusschen die 

 woesteni] van steenen was ik hoogst verbaasd herhaaldelijk kleine 

 vluchten van de Zwarte Sijs (Spinus atratus [D'Orb. & Lafr.]) voorbij 

 te zien komen. Deze vogels liepen op den grond en zochten ijverig 

 naar voedsel, hetgeen mij de gevolgtrekking deed maken, dat al 

 deze kale steenen gedurende den zomer plantengroei moesten heb- 

 ben, want anders konden de sijsjes er bezwaarlijk zaden vinden. 



Steeds stijgende, kwamen wij eindelijk aan den pas, waar de 

 „Christo de los Andes" de wacht houdt, terwijl in de onmiddellijke 

 nabijheid van het beeld een steenen hut in den vorm van een 

 grooten bijenkorf als vluchtplaats kon dienen, ingeval een sneeuw- 

 storm de reizigers mocht overvallen. 



Ik bleef niet lang op deze ijzig koude hoogte, maar daalde in 

 westelijke richting den berg af. Na eenige honderden meters afge- 

 daald te zijn, kwamen wij aan een vrij vlak, zandig gedeelte en 

 daar ontmoette ik een paar vogels, die ik met bijzonder groot ge- 

 noegen zag, namelijk een paar Zaadsnippen {Thinocorys rumicivorus 

 Esch.j. Dit zijn vogels, die in karakter het midden houden tusschen 

 een snip en een trap, en ongeveer zoo groot als een watersnip zijn. 

 De bek is kort. Deze vogels, die men gewoonlijk in de vlakten 

 vindt, waren blijkbaar op reis, waar zij zieh zoo hoog in de bergen 

 bevonden. 



Wij daalden steeds dieper af en eindelijk kwamen wij te Caracoles, 

 waar wij onzen trein en zooals wij hoopten ook onze bagage zouden 

 vinden. De trein, die op dit punt de tunnel verlaat, na er bij Las 

 Cuevas ingegaan te zijn, was er nog niet, kwam echter na ongeveer 

 een uur wachten, gelukkig met onze bagage, uit den berg te voor- 

 schijn. Door het prachtige wilde bergland daalden wij nu langzaam 

 zigzagsgewijze naar beneden, om laat in den avond te Santiago 

 aan te komen. In het midden ongeveer van de stad, aan het einde 

 van een breeden boulevard, die rechts en links met Europeesche 

 eiken beplant is, bevindt zieh een kleine rotsachtige berg, de Santa 

 Lucia. Tegen het naar den boulevard gekeerde gedeelte van den 



