Omirent de hoogte, waarop trekvogels zieh bewegen en vooral 

 omtrent de snelheid en het uithoudingsvermogen, waarmede de trek 

 geschiedt, heeft Gätke opgaven gedaan, die aan het schier onmo- 

 gelijke grenzen. Na veeljarige waarnemingen, zegt hi], ben ik tot 

 de overtuiging gekomen dat, zoo lang de trek onder normale om- 

 standigheden verloopt, hij bij het overwegend grootste getal aller 

 vogels op eene hoogte geschiedt, die hem volkomen aan de mensche- 

 lijke waarneming onttrekt en dat datgene, wat van den werkelijken 

 trek te zien komt, meestal slechts door meteorologische inwerkingen 

 veroorzaakte storingen en onregelmatigheden van denzelve zijn. 

 Het is noodig, vervolgt hij vorder, er hieraan te herinneren dat 

 onder den werkelijken trek de groote bewegingen te verstaan zijn, 

 die eensdeels in den herfst de trekvogels gedurende een niet onder- 

 brokene, meest nachtelijke vlucht van hun broedplaatsen bijna of 

 geheel tot in het winterkwartier voeren, zooals anderdeels de voor- 

 jaarsreis van het winterkwartier naar de broedplaats, die nog meer 

 in zulk een ononderbrokene vlucht wordt afgelegd. Hetgeen wij 

 dus overdag van den trek waarnemen, heeft volgens Gätke niets 

 gemeen met den eigenlijken trek, die op ongekende hoogte, met 

 buitengewone snelheid, in den donkeren nacht plaats vindt. 



De hoogte waarop b. v. kraanvogels trekken, is volgens hem, 

 soms op niet minder dan 15 000 tot 20 000 voet, dus van 5000 

 tot ruim 6000 meter te schatten; het aantal der vogelsoorten, 

 welker normale trekhoogte slechts weinige honderden voeten bedraagt, 

 is zeer gering en zelfs van deze trekken onder bepaalde omstandig- 

 heden vêle echter op een hoogte van 10 000 tot 15 000 voet. Dat 

 vogels zieh tot enorme hoogten kunnen verheffen, weten wij uit 

 de klassieke waarnemingen van von Humboldt, die de condor zieh 

 zag verheffen boven de hoogste toppen van de Zuidamerikaansche 

 Andes. Bij teleseopische waarnemingen van de zon en van de maan, 

 zijn door Scott, Chapman en Ricco de door het geziehtsveld pas- 

 seerende vogels geschat zieh te bewegen op hoogten van 1500 — 5000 

 meter, ja zelfs op 8000 meter, waar het met zekerheid. kraanvogels 

 waren. Blijkens mededeeling van von Lucanus namen luchtschippers 

 vogels waar op hoogten van 510 tot 1900 meter, eens een arend 

 op een hoogte van 3000 meter, en volgens Collingwood Ingram 

 namen Engeische vliegeniers kieviten waar op hoogten van 2000 

 tot 8500 voet, twee groote vogels, vermoedelijk kraanvogels op 

 15 000 voet, kraaien op 6000 voet, spreeuwen op 3500 voet, snip- 

 achtige vogels op 12 000 voet en reigers op 3000 voet. De trekhoogte, 



