89 



die Gätke veronderstelt, zou dus, getoetst aan de nauwkeurige 

 hoogte-bepalingen van anderen, voor enkele vogelsoorten tot de 

 mogelijklieden kunnen behooren, voor het meerendeel der vogels 

 echter is men thans door de publicaties van Thienemann, von 

 LucANus, MeinertzhaGen e. a. tot de overtuiging gekomen, dat het 

 trekken op een hoogte boven 1000 meter een uitzondering is, zoowel 

 overdag als des nachts, ja, dat zelfs in den regel het trekken ge- 

 schiedt op een hoogte beneden 100 meter en dat slechts op heldere, 

 windstille dagen sommige trekvogels zieh verheffen tot een hoogte 

 van enkele honderden meters. Ook is het waarschijnlijk, dat in den 

 regel trekvogels beneden de wölken blij ven en zieh niet dan ongaarne 

 buiten het gezichtsbereik van de aarde begeven; zetten zij boven 

 de wölken hun trek ongehinderd voort, dan zien zij vermoedelijk 

 over de wölken heen in het verschiet de aarde. Bij minder gunstige 

 weersgesteldheid, als dünne nevel, regen, tegenwind, zelfs betrokken 

 lucht, vliegen trekvogels over het algemeen zeer laag en wordt de 

 weersgesteldheid zeer ongunstig door het optreden van dikken mist, 

 stortregen, sneeuw of stormachtigen wind, dan wordt de trek spoedig 

 geheel gestaakt, 



Het was Gätke's vaste overtaiging, dat het in Scandinavie 

 broedende blauwborstje in één enkelen Aprilnacht van zij ne winter- 

 kwartieren in Midden-Afrika naar Helgoland vloog en aldus een 

 afstand van ruim 400 geographische mijlen in hoogstens 9 uren 

 aflegde, hetgeen voor deze soort op een snelheid van ongeveer 

 330 K.M. per uur zou komen te staan. Hoe kwam Gätke tot deze 

 wonderbare uitkomst? Hij meende nl., dat genoemd blauwborstje 

 op den voorjaarstrek in Europa op geen andere plaatsen dan Helgoland 

 werd waargenomen en dat deze soort dus noodzakelijkerwijze in 

 één vlucht zonder onderbreking van haar winterkwartier naar Helgo- 

 land moest vhegen. Latere waarnemingen hebben echter aangetoond, 

 dat dit blauwborstje echter wel degelijk gedurende den voorjaarstrek 

 op verschillende plaatsen in West-Europa aangetroffen is en hiermede 

 dus de noodzakelijkheid voor het aannemen van één vliegnacht 

 vervalt. Voor de treksnelheid van de bonte kraaien, die over Helgoland, 

 volgens hem, naar de Engeische kust vliegen, kwam Gätke tot een 

 afstand van bij na 200 K.M. in het uur ; voor die van de Amerikaansche 

 goudplevieren, die gelijk hij meent, den weg van hare broedplaatsen 

 in Labrador naar hare winterkwartieren in Noord-Brazilie, een afstand 

 van 800 geographische mijlen, onafgebroken vliegend in 15 uur 

 afleggen, tot een snelheid van 334 K.M. in het uur. Ook deze 



7 



