is nadere gegevens omirent een bepaald voorwerp te krijgen. Een 

 zoodanig gemerkt voorwerp is zijn geheele leven door kenbaar, 

 draagt zijne identiteitsbewijzen steeds mede en is uit wetenschap- 

 pelijk oogpunt ver boven zijne soortgenooten, die niet op zoodanige 

 wijzen gemerkt zijn, vertieven. 



Het merken van vogels met voetringen voor liet trekonderzoek 

 is voor het eerst systematiscli en op uitgebreide schaal in toepassing 

 gebracht door den Deenschen onderwijzer H. C. C. Mortensen te 

 Viborg in het jaar 1899, toen deze aldaar 165 spreeuwen van een 

 gemerkten en genummerden voetring voorzag, in de ornithologische 

 wereld mededeeling van zijn handehng deed en verzocht om hem 

 de vangst van een door hem geringden spreeuw te willen melden. 

 Deze ringproeven van Mortensen zijn het begin geweest van het 

 ringonderzoek, dat zieh langzamerhand tot een internationaal experi- 

 ment van het hoogste belang heeft ontwikkeld. Het idee van vogels 

 te merken en daardoor hunne wegen beter te kunnen nagaan is 

 niet van Mortensen uitgegaan, maar dateert reeds van veel vroeger 

 tijd. Reeds in 1866 heeft Millet in zijne „Etudes sur les oiseaux 

 voyageurs et migrateurs et sur les moyens de les protéger", ver- 

 sehenen in het Bulletin de la Société impériale d'Acclimatation, het 

 voorstel gedaan, trekvogels met gekleurde draden te merken, om 

 zoodoende hunne wegen te kunnen nagaan. Hierin is het grond- 

 beginsel van het tegenwoordige trekonderzoek te zien, maar de 

 aangegeven méthode van merken was voor degelijk onderzoek van 

 geen waarde en is, voor zoover ik weet, ook nooit in toepassing 

 gebracht. Wel heeft in 1890 in Engeland de Duke of Northumberland 

 eenige jonge houtsnippen met metalen ringen, waarop behalve het 

 jaartal de letter N. vermeid was, gemerkt en was hierdoor het 

 doeltreffende merken van vogels reeds dichter genaderd, maar ook 

 deze proeven vonden geen navolging door de weinige bekendheid 

 aan dit onderzoek gegeven en door de zoo goed als ontbrekende 

 resultaten door het onvoldoende opschrift op de ringen. 



De ringproeven van Mortensen, in 1899 ingesteld, leverden reeds 

 spoedig gunstige resultaten op en vonden körten tijd daarna na- 

 volging in Duitschland, waar sedert 1903 de Vogelwarte Rossitten 

 onder leiding van J. Thienemann en de Biologische Anstalt op 

 Helgoland onder leiding van H. Weigold sedert 1909 het ring- 

 onderzoek systematisch in den grootst mogelijken omvang uitoefende. 

 In andere landen ging men eenige jaren later eveneens tot het 

 ringonderzoek over, de Hongaarsche Ornithologische Centrale in 1908, 



