124 



trokken, was het sinds lange jaren een sport voor de Ijezitters van 

 buitenplaatsen, hen tijdens dien trek te vangen, een sport die zoo 

 algemeen was dat, zooals o.a. Prof, van Oort nog in zijne inaugureele 

 rede mededeelde, de Universiteiten in October eenige weken gesloten 

 werden, om professoren en Studenten in de gelegenheid te stellen, 

 de vinkensport te beoefenen. Deze „vinkenvakantie" werd eerst in 

 1816 afgeschaft. Van de resultaten van die jacht, de vangsten per 

 dag en per seizoen, benevens de grootste slagen die men maakte, 

 werd daarbij nauwkeurig aanteekening gehenden, waarschijnlijk uit 

 de bekende jagersneiging om na afloop der jacht tegen elkander 

 over de aange richte slachting te kunnen opsnijden. 



De meeste van die aanteekeningen zullen wel den weg naar de 

 prullenmand gevonden hebben, slechts zelden zal er zorgvuldig boek 

 gehenden zijn over eene längere période. Tech geloof ik dat zulke 

 aanteekeningen eene, zij het ook gebrekkige, aanvulhng kunnen 

 geven op waarnemingen uit onzen tijd. Het aantal gevangen vinken 

 is wel slechts een gering deel van het aantal der trekkende dieren, 

 maar door de systematische wijze waarop gewerkt werd (gedu rende 

 den ganschen trektijd werd op een baan van zonsopgang tot zons- 

 ondergang gevinkt), toch zeker een maat voor het aantal dieren, dat 

 de baan passeerde, vooral van waarde wanneer men de resultaten 

 van twee verschillende banen, of van dezelfde baan in verschillende 

 jaren of bij verschillende weersgesteldheden, vergelijkt. En al gaat 

 het hier maar over één soort (hoogstens vindt men nog wat over 

 keepen vermeid), het is tenminste een dier dat nog in grooten getale 

 voorkomt en dus ook nu nog in zijn trekgedrag bestudeerd, en met 

 vroegere tijd en vergeleken kan worden. 



Door de vriendelijkheid van den Heer R. van Lennep in Amsterdam 

 had ik nu gelegenheid inzage te nemen in een merkwaardig hand- 

 schrift, dat in zijn bezit is, n.l. de z.g. „Fasti fringillares" van zijn 

 voorvader Cornelis van Lennep (geb. 1751, overl. 1813). Deze was 

 een veelzijdig man, hd van de Vroedschap en wethouder van Am- 

 sterdam, daarbij geleerde en letterkundige, verder natuurliefhebber, 

 verzamelaar van insecten en andere zoologica, en meteoroloog. Hij 

 schijnt medegewerkt te hebben aan de vogelbeschrijvingen van het 

 bekende werk van Nozeman en Sepp, en was voorts, als meerdere 

 leden van zijne familie, een verwoed vinker. Blijkbaar de waarde 

 inziende, die vaste gegevens over den vinkentrek in verband met de 

 weergesteldheid voor zijne hefhebberij hadden, heeft hij de gegevens 

 van een aantal vinkenbanen in de omstreken van Haarlem verzameld. 



