188 



nestplaats op den beganen grond tevreden; ook op de andere 

 eilanden is deze afwijking al voorgekomen. De nesten, welke wij 

 zagen, één met donsjongen, één met biina volwassen vogels en 

 één met eieren, lagen onder duindoorns; meer zuidelijk kiezen de 

 torenvalken bij voorkeur de terreinen met hooge en dichte beide 

 tot broedplaats. Het nestelen op den grond is pas een verschijnsel 

 van den laatsten tijd en het aantal grondbroeders onder de 

 torenvalken (Cerchneis tinnunculus) neerat nog gestadig toe. 



Boven ons, scherp omlijnd tegen de diepblauwe zomerlucht, cir- 

 kelden de torenvalken, zweefden de kiekendieven op hun ietwat 

 opgebogen vleugels en de velduil vertoonde zieh van tijd tot tijd 

 boven een steile duinenrij. 



Ook aan zangvogels is deze omgeving rijk; behalve leeuweriken 

 en graspiepers zijn kneutjes en grasmusschen er zeer algemeen, 

 doch ook paapjes, taptiiten, rietgorzen, sprinkhaanrietzangers enz., 

 zijn er verre van zeldzaam. De laatstgenoemde vogel liet zieh ge- 

 ruimen tijd hooren; het hooge en sterk vibreerende geluid bleek 

 menigeen te eenenmale te ontgaan. 



De gewone vogels uit het Texelsche weidelandschap, met inbe- 

 grip van den kluit, konden ook hier weer aan de bezoekers worden 

 gewezen. 



Vanaf een hoogen duintop werd het aardige duinplasje „de Muij" 

 bezichtigd. Tusschen het riet aan de Westzijde stond een lepelaar 

 (Platalea leucorodia), één der vogels van het paar, dat het weer gewaagd 

 heeft op Texel te gaan broeden. Het legsel is goed terecht gekomen 

 en wellicht zal zieh nu binnenkort op Texel de derde Nederland- 

 sche lepelaarskolonie gaan vestigen. Vorder hielden zieh op den Muij 

 veel eenden op, benevens enkele blauwe reigers, zwarte sterntjes, 

 meerkoeten enz, Van de roerdompen en de dodaarsjes, welke er 

 toch ook broeden, was geen spoor te ontdekken. 



Van een bezoek aan den kleineren plas „de Voormuij" en aan 

 de zandvlakte „de Slufter" moest worden afgezien; enkele deelne- 

 mers evenwel hebben een wandeling naar de zeeduinen ondernoraen 

 en waren zoo gelukkig een tweetal nesten van de stormmeeuw (Larus 

 canus) te vinden. Deze meeuw broedt slechts op een paar plaatsen 

 aan het Texelsche strand en hoewel zij weinig overlast van de 

 menschen ondervindt, neemt zij niet noemenswaard in aantal toe. 



De mooiste waarneming van den dag hebben wij, naast hettoeval, 

 aan den heer Steenhuizen te danken; op de thuisreis ontdektehij, 

 in een bijnadroge sloot in Waalenburg, een rdi\xQ\g%Y (Ardeola ralloides). 



