189 



De vogel was wel zoo vriendelijk, rüstig te blijven staan tot alle wiel- 

 rijders en zelfs de rijtuigen waren naderbij gekomen en zoodoende kon 

 het voorkomen van dezen zeldzamen zwerver op Texel door een 

 behoorlijk aantal leden van de Nederlandsche Ornithologische Ver- 

 eeniging worden gecohstateerd. 



Den volgenden morgen werd weer een bezoek gebracht aan 

 Waalenburg met zijn keur van weidevogels; ondanks de ingestelde 

 nasporingen was de ralreiger niet meer te vinden. 



Het Bestuur der Vereeniging tot Behoud van Natuurmonumenten 

 in Nederland had voor deze gelegenheid, bij wljze van groote 

 uitzondering, toegang tot „den Staart" verleend, het beroemde 

 terrein met zijn volkrijke kolonies van kokmeeuwen en van visch- 

 diefjes. Het aantal broedparen op een oppervlakte van onge- 

 veer acht H.A. bedraagt stellig meer dan tweed uizend. Eovendien 

 werden er nog enkele andere nesten gevonden, o. a., dat van de 

 slobeend. 



Van Waalenburg ging het, door de jonge naaldbosschen van het 

 Staatsboschbeheer, naar de duinen achter het gebucht de Westen, 

 waar een kolonie zilvermeeuwen in oogenschouw werd genomen. 

 De harde wind en de wölken stuifzand waren niet bevorderlijk voor 

 verdere waarnemingen en behalve de ongeveer veertig nesten van 

 de zilvermeeuw werd er tijdens deze wandeling slechts één ander 

 nest, dat van een wulp met vier eieren, aange troffen. 



Uit den aard der zaak is een tweedaagsch verblijf op Texel veel 

 te kort om zieh een goed denkbeeld te kunnen vormen over zijn 

 vogelstand, doch wat den deelnemers kon worden getoond zal hun 

 zeker de overtuiging hebben geschonken, dat dit eiland nog steeds 

 een bezoek waard is en tevens, dat de m.oeite en de kosten, door 

 het Staatsboschbeheer, door Natuurmonumenten, door Vogelbescher- 

 ming en door particulieren in het belang van de vogels aangewend, 

 niet vruchteloos zijn gebleven. 



J. Drijver. 



