190 



Körte Medcdeelingcn« 



Over bastaard-eenden. 



{Nettion crecca ^f X Dafilt^ acuta $). 



In een vijver op „Gooilust" woont sedert twintig jaar of langer 

 een mannetje-wintertaling {Nettion crecca). 



In zijn jeugd had hij bij zieh een wijfje van zijn soort. 



Na den dood van dit wijfje, paarde hij met een wijfje-pijlstaart- 

 eend {Dafda ac?äa), na den rechtmatigen echtgenoot verdreven te 

 hebben. Uit dit gemengde huwelijk ontstond een bastaard, die, 

 zooals later bleek, van het vrouwelijke geslacht was en zooals te 

 verwachten was in haar uiterlijk het midden hield tusschen een 

 wijfje-wintertaling en een dito pijlstaart. 



Na enkele jaren paarde het mannetje-wintertaling met deze 

 bastaard, die dus zijn dochter was. 



Gedurende meerdere jaren legde dit bastaard-wijfje eieren, zonder 

 dat er jongen van kwamen, welUcht tengevolge van het rooven 

 dier eieren door eenig ongedierte of doordat zij onbevrucht waren. 

 Met zekerheid kan ik dat niet zeggen, want het nest konden wij 

 nooit vinden. 



Eindehjk, drie jaar geleden, toen het wijfje in 'tvoorjaar weer 

 verdwenen was, gelukte het na lang zoeken den broedenden vogel 

 te vinden, die op zes eieren zat te broeden. 



De eieren werden onder een kip gelegd en zes kuikens waren 

 het resultaat. Dezen groeiden voorspoedig op. Toen zij in 'tnajaar 

 geruid hadden, toen bleek het, dat er één mannetje bij was, terwijl 

 de anderen wijfjes waren. Hoe zagen nu deze vogels er uit, die 

 dus ^4 wintertahng en V4 pijlstaart waren? 



De beschrijving kan kort zijn: 



De vogels waren van volbloed wintertalingen niet te onderscheiden. 



Het pijlstaartbloed was niet meer te zien. Noch kleur, noch vorm, 

 noch grootte deed er aan denken. 



Go oil u st, 25 Aug. '21. F. E. Blaauw. 



