— 43 — 

 191. Hcliofhis peltifjora, HcniFv. 



Schadelyk op dezelfde wijze als de vorige soort, maar vcel inindci' 

 algeiiiL'cn. 



Literatuur: 2o, pag. 40. 



192 Ghttuln doininica, Ck. 



Pc dikke rupsen vretcn zich bjj voorkeur in de blarcn on bloem- 

 stengels van vcrscbillcnde, als eier- en bloemplanten gekweekte, 

 Iclie-nchtige gewasson {Crinimi, Euchnris enz.) en vcrniclon deze 

 niet zelden geheel. 



f. Aretiidae. (B e e r r u p s v 1 i n d c r s). 



193. Earias fabia, Stoll. 



De rupsen zyn nu en dan zeor sohadelijk voor de katocn, dic zij 

 op vcrschillcnde wijze .tanvallen. Vooreerst vernielen zij do uiteindon 

 der jonge takkcn, door zich daarin fe boran en deze gedecltclijk op 

 to vretcn. In de tweedo plaats boren zij zich in de jonge vruchten 

 en vreten de rijpende zaden op, terwijl zij eindelijk ook de nog 

 ongeopende bloemknoppen leegvreten. 



Literatuur: 29, pag. 624. 



194. Deiopeia imlcheUa^ L. 



De rupsen zij n niet zeldzaam op suikerrict, doch vcroorzaken geen 

 noemcnswaardige sebade. Zij komen ook op andere planten voor. 



195. Phissama transiens, Wlk. 



Dikwijls op verschillende tweede gewassen te vinden, waar de 

 rupsen Ecbadelijk kunnen worden, doordat zij dikwijls in grooten 

 getale optreden en zeer vraatzucbtig zijn. 



196. Creatonotus lactineus, Cr. 



De rupsen komen tamelijk algeraeen voor op verschillende cultuur- 



