( 89 ) 



Palma humilis , conféra, latifulia , n<gor, Hum., t. LIX, LX, LX1 (in ejus schedulis in Bihlio- l\»lm 



theca Musei historié uatur. Paris, asserv.). 

 Palma humilis latifolia major, Pluni., Gen. plant, amer., |>. 3. 

 Palma latifolia, folio bicvmi , major, i jusd. nianuscr. 



Caudices pluies cœspilosini assurgentes, alti 0—10 pedes, pollicem et quod ezcedil 

 crassi, radiculis pluribus lam basilaribus quam sueeedaneis, e\ inliniis internodiis 

 pullulantibus suffulti, Bubaequaliler ai nnilai i . iniei ■inuliis miIh\ limh icis. I rondos paucœ, 

 5 vel 0, in vertiee erechr, pedes 3—4 longa 1 , parle vaginanle oblongo-laneoolata arele 

 imbrieala , quadri- vel quinquepollicari, peliolo inde exeurrenlo bispilbaniao. Pinna 

 in quovis latere rhacbeos 3 vol 4, spilhamœœ, lato-oblongœ ciim apioo bïevi aouto lal- 

 cato, sibi subregulariter opposite, parum distantes, sursum decrescentes , nervis plu- 

 ribus percursœ. (Piunas esse nec lacinias ex earura oppositiono regulari ol similitudine 

 conjicio.) Spadices inter frondes exteriores proveniunt, priuium loti inclusi spallia. 

 quse pedem longa, medio sesquipollieeni erassa. ooriaooa. obliisiusciila. Spallia altéra 

 (secuuda aut tertia?) incomplola pedunouluni spadiois amploolilur. llami spadiois inlra 

 spatham ante eruptionem arcuato-flexi (quales do (,. phi mil i fronde in Palm, liras., lab. 

 VIII, exhibui). Hsec omnia ex iconibus Plumerianis desumta. Hujus speeiei spadieem 

 !.. miiieum florenlem coram babeo a cl. Fée communicalum et spadiois jiuelileri ramu- 

 lum, quem cl. A. Richard ii benevolentiœ debeo. Sequitur, quam inde bausi, desciiptio. 



Spadix fœmineus sesqui — bijxdalis. IVduneulus pedalis et longior, corn presso-t ères, 

 pallide viridis, pilis rigidulis, in sicco fulvis, tandem deciduis hirsutulus, passim 

 adauctus bracteolis transverse lato-triangularibus medio aculis, membranaceis, mar- 

 gine tandem exaridis, pilis uti reliqua superficies adspersis. Ex superioribus (brac- 

 teolis s.) bracteis proveniunt rami 1 % , 1 vel % poil, longi, angulati, ramulos 3, 2 

 sustentantes aut summi in rbachin simplicissimam abeuntes. Squamse ad divisiones 

 reliquarum bractearum forma. Rami 5—8 pollices longi, teretes et more solito nodulosi, 

 diametro sesquilineari , apice in mucrouem unius linese longitudiue excurrentes , basi lon- 

 gitudinel— 31inearum nudi, in reliqua faciefloriferi.Fovesedivergentia-^disposita;, prima 

 et décima noua distantia pollicari sejunctis. Labium breviusculum, lalo-semiovatum , 

 leviter emarginatum, margine membranaceo hirsulo-ciliato. Flores fœminei lineam cir- 

 citer longi. Calyx pergamenus, siccus, foliolis oblongo-lanceolatis aut oblongis oblu- 

 siusculis carinalo-concavis, testaceo-fuscis cum nervo dorsali latiusculo spadiceo. Petala 

 calyce paullo breviora ovato-lanceolata acuta, pallide fusca. Urceolus breviter sexfidus. 

 Bacca globosa, umbone yerticali acutiusculo, 3 lineas alta, nigra. 



Optimus Plumerius de sua specie habet, quœ sequuntur: 



Hœc species pluribus radiculis exilibus, longis, durissimis, lentissimis ac super 

 terrain erumpentibus innititur. Truncus ejus crassitiem brachii humani vix œquat, 

 reclissimus, ac fere arundinum nostratium modo nodosus. Unde ab incolis genus 

 ejus ignorantibus arundo sylvarum vocatur, tum propter multiplicem comitatum, 

 plures enim arundinum instar ex eodem cœspite enascuntur, tum propter caudicum 

 nodositatem apparentera. Nam nodosilas quai in ipsis cernitur non ariiculata ut arun- 



