EGLOGA XXXV. 25 



nexus quis teneri, qui nec excusationem, nec vacationem meruerit, ut transfuga 

 fac. tot. tit. ff. de excus. et vac. mun. Hane ralionem si attendimus, flet, ut et 

 de vero transfuga accipi possit Ulpianus d. ì. 15. iuxt. ed. 17. et 22. supr. lib. 5. 

 uè qua civis fuerit, et qua non civis iam dcliclo suo factus condilionem suam 

 censeatur facere meliorcm. Transfuga autem non is solus accipiendus est, qui 

 aut ad Iiosles, aut in bello transfugit, sed et qui per induciaruni tenipus, aut 

 ad eos, cum quibus nulla araicitia est, fide suscepta transfugit, /. 19. §. 8. ff. 

 de capt. et post. l. revcrs. De transfuga, qui tempore induciarum aut ad nou 

 liosles transfugerit , non loquitur Ulpianus sed de eo, qui ad hostes trausfugerit, 

 d. l. 15. ibi « ab hoslibus captus » item, ibi « receptus ». Priorem unanimi fere con- 

 sensu tradidere nostri, voluntaria sua fuga sibi mediam capitis diminutionem 

 accersere, non alia ducti ratione, quam quod civitatem romanam amittat. Opi- 

 nlo, quae impingit in illa principia, quae ajuut neminem esse dominuni suoruni 

 niembrorum, neminem sibi posse ius dicere maxime capitaliter. Si naturaliter 

 nenio sibi senlenliam mortis naluralis possit pronuntiare, multo minus eius vi 

 ullimo se supplicio aflìcere ; nec id in morte civili quis poterit, fac. §. 10. Just, 

 de adopt. Quin ergo distinguendum nobis serio sit , inter capitis diminutionem , 

 et potestatem, quae unicuique data est civitatem retìnendi et perdendi voluntate 

 privala, dubium profecto non est. Illa quippe non contingit alicui cifra con- 

 demnationem capitalem, /. 5. ff. de extraordin. cogn. §. 1. Imt. de capii, detniii. 

 l. 7. §. 1. ibi iudicavit ff. de capii, minut., aut generalem populi aut legis pro- 

 nuntiationem, ut in eo, qui ad pretium participandum se venundari passus est 

 d. ^. 1. et §. 4. Tnst. de iur. person. Cicero prò domo sua. « Sed cum hoc, » 

 inquit, « iuris a maioribus proditum sit, ut nemo civis romanus, aut libertatera, 

 aut civitatem possit amittere, nisi senatus auctoritate factum sit. » Quorum ver- 

 boruni non alia est sententia, quam privata auctoritate nemini libertatem aut 

 civitatem posse adimi. Tu ne tibi igitur, tuo marte tantum malum posses accer- 

 sere, tuusve esse Rhadamanlhus ? Non certe. Qui civitate amissa capite minutus 

 dicifur, est sine civitate, /. 17. §. 1. ff de poen. Aliud quam est in transfuga, 

 qui sua voluntate civitate romana sese exemit, et civitati hostili adscribi possit. 

 Cicero prò Cornelio Balbo [ xi. 27. 28.]. Fx bis patet, non omnem civitatis ro- 

 manae amlssioncm esse capitis deminulionem. « Magna potestas est ( ait idem 

 Cicero ibid.) nostro civi mutandae civitatis ». Consentii noster Tryphoninus adducta 

 Sabini auctoritate in /. 12. §. 9. D. de capi, et post lim. quando, «de sua qua 

 civitate, ait, cuique constiluendi facultas libera est, non de domiuii iure » . Capitis 

 deminutìo etiam, qua civitatis amissio, est poena capitalis /. 103. ff de V. Sign. 

 Haec uti([ue non libera est facultas. Praeterquam quod transfuga si suo facto 

 civitatem amittendo poenara islam incurreret, dominii iure etiam simul se pri- 

 varet conlr. d. §. 9. ibi « non de dominii iure». Bonorum quidem suorum domi- 

 nium ad occupantes ut pervenire possit, fugiendo facit, /. 51. §. 1. ff. de acq. 

 rcr. doni. De dominii iure, quod in eo qua civitatis membro babebatur, non item 

 costituendi potestas ei fuerit, iuxt. d. §. 9. Ergo quid ni concludam; transfugam 

 voluntarium non pati suo facto mediam capitis diminutionem, contr. Cujac. -i. 

 obs. 9. Ubi, et illud viro summo miror excidisse: non semper media capitis 



Scienze Noolog. T. II. d 



