DE MORE MAIORUM IN PCERILt INSTITUTIONE REVOCANDO 67 



tia imprudentiaque, ne amplius dicam, eft'eclum est, ul unde salulem et decus 

 italico nomini parluin iri boni omnes iure sperabamus, illinc turbulentissimae 

 tempeslales, maximae calamitatum moies, et rebus noslris labes exiliumque exsti- 

 terint. Et si quis follasse est, qui alii polius vitio, quam pravae nostrorum 

 liominum instilulioni, publicus, quibus nuper fere oppressi surnus, ruinas assi- 

 gnandas censeat; accipiat is, qnaeso, quae in sui Icmporis bonorum sludiorum 

 conlemplores scripta reiiquil Tullius, et infìcietur postea, haec ipsa in impor- 

 lunos raalorum nostrorum auclores oplime non convenire. lam reclis studiis, 

 inqiiit ille, et bonis arlibus nihil est loci; sunt enim multi qui omnino non 

 amant litteras, plures qui philosophiam. Nescio quomodo voluptate luxuque de- 

 Iwiila hominura consueludo de recla maiorum via dcflexil, coque sensim delata 

 est, ut nibil minus, quam veruni agnoscat, nec quum aliquid agitur, rectum id 

 necne sit, magnopere cogitet: qua nulla maior peslis ac pernicies liumanis re- 

 bus valde iam labefactatis potuit afferri. His porro animis (ut ad nostra venia- 

 mus) qui nihil minus, quam verum agriosrunl, noe quid rectum sit magnopere 

 cogilant, quem pulcri sensum, quem amorem inesse putabimus? Qui quidem 

 sensus ac amor, averi rectique cognitione necessario permanane, domesticus na- 

 livusque italis sic quondam fuit, ut illum nnbis exierae gentes magis, quam 

 opera magnifica exquisilasque antiquorum arles inviderent; et eruditissimi bea- 

 tissimique apud eos haberenlur quicumque Ilaliam, felicem ingeniorum paren- 

 tem adeuntes sacri huiusce ignis flammam, aut saltem scinlillulam aliquam do- 

 mum reversi reportassent. Nos vero praeclaris corruptorum doctrinis informati 

 et novitatis dulcedine, tanquam sirenum aliquo cantu, illecti naiuram optimam 

 noslram pervertere impio ausu instituimus; nos, inquam, postbabila divile grae- 

 corum latinorumque vena, e qua non tennis quidam rivulus in italorum litte- 

 ras, sed abundantissimus amnis nunquam non influxit, quidquid vernaculi apud 

 nos erat, vituperandum stulte duximus, et nibil, nisi quod peregrinum saperci, 

 stultius probavimus. seri studiorum! Huccine scilicet spedasse quinque sae- 

 culorum conatus, ut nostrae dignitalis prorsus immemores alieni, quam nostri 

 esse malimus? Cur saltem qua diligenti cura exterarum nalionura litterati viri 

 linguam quisque suam colunt, tuenlur, eandem nos in nostrae inlegrilatem in- 

 corruptam servandam conferre turpiter negligimus? Cuius prope divinae pulcri- 

 tudinis lumen nusquam fere in scriplorum qui hodie sunt libris apparet; quin 

 immo ul horridior quisque et sine palaestra ad scribendum accedit, buie 

 assurgitur maxime, amplissimae buie laudes Iribuuntur; ac fit persaepe, ut 

 inani quadam specie eloquentiae corruplis placeant lutulenti futilesque de- 

 clamalorus, in quos Theocriti Chii de Anaximene oratore dicium illud perbelle 

 quadrai: a^yz-zai P.é^Ewv yiv Trora/iòi, voù iJÈ (jTaJ.ayfiog (*). Huiusmodi porro iu- 



(*) Incipit verborum quidem flunien, sed mentis gutta. Apud Slobaeum. 



