84 FERRVCCl 



leianam normatn ac regulam dircela, disposila. Celenim quis tandem non eum 

 librum in magno pretio habendum censeal, quem eruditissimi horaines, quot- 

 quot aut per eadem tempora, aut pOsteris aetatibus floruerunt, etiam atque etiam 

 coliaudarunt? E quibus unum tantum nominabimus, Ioannem Georgium Grae- 

 vium, qui illumin septimura sui Anliquitalum Romanarum Thesauri voiumen non 

 dubitavit referre, paucis quidem, sed perbonorificis verbis de eius auctore prae- 

 scriptis. Fato acerbo, sic praefationem suam Graevius concludil, Chimenteliius 

 est nobis ereptus, qui plura et maiora, si superasset, nobis praestilisset. Sed longe 

 plura et longe maiora, quam ipse ChimenteUius, quique in Chimenteilii iocum 

 alter ex altero successerunt, lacobus Gronovius, qui eo officio non integrura 

 annum est funclus; et Benedictus Averanius, qui ut in latinae orationis nitorem 

 romanaeque eloquentiae maiestalem reslituendam, ita in veteris sapientiae amo- 

 rem renovandura magnum studium perutilemque operam annos amplius Iriginla 

 impendit; longe, inquam, plura et longe maiora ad rerum antiquarum scientiae 

 prope universae fines late propagandos praestitit is, qui sapientissimo Cosmi III. 

 Consilio non ita mullis ab immaturo Chimenteilii obitu annis inter Pisani Atlienaei 

 doctores cooptatus est, ut Ecclesiae historiam explanaret, ac subinde libros prae- 

 terea divinos inlerpretaretur; et quem, sicuti lumen aliquod ad discutiendas 

 longinqua vetustate obductas rebus tenebras insperato exortum, eruditi ad unum 

 omnes suspexerunt, Henricus Norisius. Quisnam est, cui statim non succurrant 

 et immorlalia tanti viri ad antiquitatem tum sacram tum profanam spectantia 

 opera, et honores maximi, quibus Roma, Roma ipsa ab hoc praeclarissimo 

 sapientiae domicilio ad se nitro accersitum, quod in uno homine parata intelli- 

 geret subsidia, quibus pristinam dignitatem suara adserere facilius posset, nihil 

 tale petentem ac ne cogilanlem quidem exornavit? Aegre ferimus, Auditores, 

 quod propter temporis ad dicendum dati angustias, quot et quanta fuerint Norisii 

 in rem antiquariam promerila, atque adeo quae et quanta per illum facta sii 

 Alhenaeo Pisano famae accessio, fusius exponere prohibeamur: in quo tamquam 

 in vasto immensoque campo late excurreret oralio nostra et exsullaret. Sed ut 

 celerà praelereamus, quae de ilio in hanc rem praedicari verissime possent, 

 hoc lamen reticere nefas fuerit, nuUam archaeologiae partem (de profana loqui- 

 mur, inQnili enim esseraus si et de sacra sermonem inslituere velimus) fuisse 

 ab eo diligentius tractatam, in qua vel diUìcillima non explicaverit, vel nova 

 non delexeril, viamque aliis non aperuerit et quasi praelata face praemonstra- 

 veril, qua alliora spedare et ad ea rectis studiis contendere licerci . Multum 

 quippe chronologia, multum geographia, multum ipsa veritalis lux historia 

 profecit ex iis, quae de Anno et Epochis Syro-Macedonum scile ac dilucide dis- 

 putavit; quae de insigni quodam Herodis Antipae nummo, de nuraismate Impe- 

 ratorutn Diocletiani et Maximiani, ilemque de nummo Licinii Liciniani Aug. 



