DE ANTIQVITATIS SCIENTIA ETC. 85 



alque de votis decennalibus subtiliter ac copiose exposuit; qnap in Fastìs Con- 

 sularibus correxit, supplevit, illustravit. Sed multo etiam longius provexit pri- 

 scarum inscriptionum optime interpretandarum artern, quam vix adumbratam 

 invenerat, celeberrimo opere de Cenotaphiis Pisanis, quod anno millesimo 

 sexcentesimo octogesimo primo Cosmo III. inscriptum in lucem emisit. Ceno- 

 taphùi autem Pisana minus proprio, ut quibusdam recte videtur, vocabulo ap- 

 pellat Norisius decreta illa bina amplissima atque ornatissima Coloniae luliae 

 Opsequentis Pisanae de honoribus habendis memoriae Cai! et Lucii Caesarum, 

 Ancyranis labulis antiquiora, in Coemeterio nostro urbano reposita; propter 

 quae Coemeterium profecto celebraretur, etiamsi alia celebritatis caussa nulla 

 esset. Edax tempus (placet enim afferro quod Angelus Fabronius de hoc eodem 

 opere fecit gravissimum iudicium) quum delevisset Basilicam Caii atqne Lucii, 

 porticum Liviae, nemus Caesarum, insignia utriusque Caesaris memoriae dicala 

 opera, Cenotaphiis Pisanis, quibus nulla eorundem Caesarum nobiliora monu- 

 menta nunc supersunt, pepercisse visum est, ut per Norisium, qui veluti nuntius 

 quidam vetustatis esse videbatur, multa ad Romanam historiam, Romanorumque 

 plures ritus, praesertim funereos, et ad ipsarum Pisarum originem dignitatem- 

 que declarandam opportunissima sciremus. Quibus et talibus multis exquisitis, 

 hoc vel maxime effecit, ut non amplius vocarentur antiquitatis investigatores ii, 

 qui opiniones hominum vel illustriorum, et saepe errores aucupantur, sed qui 

 per omnes partes eruditionis peragrant, qui infinita legerint, multa viderint 

 atque audierint, qui tempus cum tempore, rem cum re comparant, qui similia 

 adiungunt, vera ac falsa diiudicant, perfecta concludunt disserendi ratione ac 

 scientia. Ex quo quum summa utilitas existit ad res ponderandas, abditaque in 

 lucem proferenda, tura maxime ingenua delectalio ac digna sapiente, llucusque 

 Fabronius; cui quidem in extollenda Norisii doctrina iamdiu praeiverant et Eze- 

 chiel Spanhemius et Ioannes Waillantius et Henricus Dodwellus et Ioannes Ciam- 

 pinius, et, quibus Verona comraunis cum eo patria fuit, Franciscus Bianchinius 

 et Scipio Maffeius. Quos viros, bone Deus, nomino, quot etiam omitto! Quam 

 multa insuper et honoriCce et graviter de ilio prodiderunt Raphael Fabrettus, 

 Antonius Pagius, Franciscus Mediobarbus, Philippus Bonarrotius, qui illum de 

 suis quisque studiis saepe consuluerunt, adiutoremque ad ea habuerunt doctis- 

 simum atque humanissimum! Et Bonarrotium quidem tanto amore ac perpetuo 

 quodam iudicio suo dilexit Norisius, ut ad summam, quam is postea assequutus 

 est, in expendendis exponendisque antiquitatis monumentis excellentiam, dux 

 illi et magister exstilisse videatur. Ego vero quum singularem Norisii in admi- 

 rabili erudilione modestiam, nullamque honorum, quibus invitus fere decoratus 

 est, cupidilatem, nuUam conlentionem mecum ipso reputo, non possum, quin 

 Romae vehementer graluler et maximam quoque gratiam habeam, quod viros 



