DE ANTIQVITATIS SCIENTIA ETC. 89 



raiim appellare non dubitavit Ioannes Winckelmannus. Quae vox si quo ab horaine 

 profecla sii repulabimiis, nulium sane honorificenliiis de Corsinio teslimonium 

 afferri posse facile perspiciemus. Sed nomo pluris Corsinium fecit, nerao impen- 

 siore adfectu, maiore piotate prosequulus est, quam Caroius Antoniolius, quem 

 Corsinius ipse, teste eodem Fabronio, suarum aclionum, senlentiarum, volun- 

 talum, rerum denique omnium socium comitemque habere vokiit; cui ob explo- 

 ratam eius in omni politiore doctrina excellenliam sexennio ilio toto, quo sum- 

 mo sui ordinis magisterio funclus Romae commorari coactus est, suas docendi 

 gerendas vices demandavit; quem denique suorum munerum moritorumque 

 veluti heredem reliquit. Verum qui plurimas potuisset, haud multas prae nimia 

 modestia protulit Antoniolius lucubrationes: quae tamen esset eius ingenii vis, 

 quae eruditionis copia, satis superque, ut ab ungue leonem, licet agnoscere tum 

 ex iis, quibus et Politi et Corsinii sui opera propugnanda, tum quoque ex eo 

 libello, quo singularem Musaci Sloschiani Etruscam gemmam explicandam sum- 

 psit. Cuius explicationis et Lanzium et MariniuKi et Paciaudum ipsuraque ma- 

 gnum Ennium Quirinum Viscontium (ecquis non?) laudatores fuisse intelleximus. 

 Nec minorem certe, immo vero longe splendidiorem et sibi et Pisano Athenaeo 

 gloriam adquisivisset Antoniolius, si et ea quae de Graecorum ritibus et de litle- 

 rarum fortuna apud Athonienses cetorosque Graeciae populos laboriosissima cura 

 diuturnaque opera elucubraverat, in manus liominum venire sivissel. Id porro 

 Antoniolii magis, quam Pisani Atlienaei caussa dolendum arbitramur. Pisanum 

 quippe Athenaeum, hoc ipso decimo octavo saeculo vertente, quinque aliis do- 

 ctoribus illustralum est, Guidone Grandio, losepho Averanio Benedicti fratre, 

 Leopoldo Guadagnio, Antonio Cocchio et Thoma Perellio, qui quamvis singuli 

 aut matheseos aut iurisprudentiae aul medicinae aut astronomiae ornamenta ac 

 lumina exslilerint; de archaeologia tamen ea meditari et scribere haud alienum 

 ab insliluto suo esse duxerunl, quibus iure meriloque in archaeologorum nume- 

 rum omnium consensu sunt relati. Quem quidem in numerum quisnam erit qui 

 adscribendum non censeat par illud eruditorum ogregium, Lucam Anlonium 

 Pagniniura et Sebastianum Ciampium; quorum alter ad latinas, alter ad grae- 

 cas litteras hìc profitendas sub huius saeculi initium sunt evocati? Nonne ar- 

 chaeologum se ostendit et arguta sagacitate et accuratissima diligentia comme- 

 morandum Pagninius, quum graecorum Bucolicorum carmina, quae cultu ipse 

 italico pereleganti reddiderat, in vulgus editurus, novas ex probatissimis codi- 

 cibus aut ex suomet ingenio lecliones profert, quibus, dum vulneribus, quae 

 plurima et a longaeva vetustate et a librariorum inscitia acceperant, pruden- 

 ter opportuneque medetur, permulta obscuritate usque adhuc involuta scripto- 

 rum loca in pristinam nativamque lucem restituii? Quid vero dicam de Seba- 

 stiano Ciampio, qui in universae, qua late palei, antiquilatis scientiam ita natura 



Scienze IS'oolog. T. III. m 



