174 Atti 



te ad radicem at, indifferens efse aut unum, aut alrerum 

 fìgnum lufcipere . Verumtamen his valoribus adhibitis in ca- 

 tioiùcae coefficientium determinatione , eius in refolvendam 

 transfomutio non fuccedit ; fit enim coefficiens termini x^ 



aequalis 2 « — i- 2 t , cum ex propojjtae cum canonica col- 

 latione dcbcat efle =- . Si auteni cibi arrideat in ufum re- 

 jolvendae , quam propoluimiis , hos quoque valores converterc 

 ita , uc eius cum canonica identiciras l'ervetur , unum tan- 

 tum praellare debebis -, mutare videiicet hypothelim q = 



in altera m p =- tx qua refultat ^ = 2 T . Exurgen- 

 tium determinationum prò hac hypotheiì fubftitutio in canO' 

 nicae coeiiìcentibus propojitam relHtuir . Nii igitur tibi me- 

 tuendum efl fuper aiterucrius ligni delectu , dummodo ex 

 hypothelibus /> =^ o? q ^= illam ufurpes , quae tibi ten- 

 tanti aut uni , aur alteri cafui idonea videbitur . 



XLIV. Superiore ninn. 41. invento \/~u = :it ^ » ^3,- 

 tuimus \/w = — 2. Quid (i alreram hypothelim Va = 2 

 fufcipiamus? Ex formula |J_| num i3.nancifcemur r = — 4» 

 ac proptcrea fict A = 2 . Qaoniam vero mn ^^ a ~+ V <iì ì 



2 

 fq-=a — \/^ jcvadetin hacafsumptione mn =o;pq= — 2. 



2 

 Formulae autcm jGj |Tr| tales fient p"^ -+ q^ r=t^^ m^ = 16% 

 quum fupponitur » = , «' = 1 ó quando m ^:= . Harum 



aequationum refolutio fufficit p = — a~> 2' = 25",»?, 



s- . , J. j_ _± 



live « = 2 5 , ac promde x = 2 ' — 2 ' — 2 ^ , quae 



acquario eadem eft ac illa , quam num. 42 invenimus , ideo- 

 que vera radix propojjtae , unde concludes , in ancipiti lì- 

 gno formulae Va» ^= ^ 2 » utrumque radicis determina- 

 tioni opportunum cenferi debere . Caereroquin una inventa 

 aequationis radice , reliquae quatuor ex num. 19 tibi in 

 promptu fient , quae omnes cum fint imaginariae , certo 

 alìirmare poterimus , aequationem propolìtam unicam tan- 

 tum compienti radicem realera & negativam> caeteras autem 



ima- 



