169 



Haec passim Angligenae; mulloqup satellite cincta 



Ibat ad insigneni capta puella necera. 

 Errabant fusi per candida colla capilli, 



Pulchrior in maesto sederai ore color. 

 Totaque talis erat vultuque habituque videri, 



Posset ut hjrcanas i)la movere feras. 

 At non Cambriaco prognatas vertice tigres, 



At non praedones, insula avara tuos. 

 Ausi etiam captae (probrum!) insultare pucUae , 



Ausi foemineas implicuisse manus. 

 Quae simul ac densas flammarura accessit ad undas, 



Vidit et adversos, ultima fata, rogos, 

 Restitit, et penitus concusso pectore inhorrens 



Obruit indignas imbre cadente genas. ' — 

 a Heu nec natales iterimi mibi visere campos 



il Nec dulcis dabitur culmina parva domus? 

 ii Nec dabitur miserae perituri funere acerbo 



« Supremum patris colla tenere mei? 

 Turbato hacc secum paulisper corde volutans 



Fulmine perculsae palluit adsimilis. 

 Tum , subito ignavum velut indignata dolorem, 



Et primum imbelli pectora tacia metu , 

 Obvolvit late vultus , inimicaque circum 



Prospectans lentis agniina luminibus, 

 O igitur quid statis adhuc? jam pergite, clamat, 



Pergite, magnanimi fortia facta viri. 

 Non haec laus ingens, non clarus ab hoste triumphus 



Virginia invalidum fune inhibere latus; 

 lUam et , quam medio versantem in turbine pugnae 



Numquam ullus valuit proruere Anglus eques, 

 Nunc propriis exutani armis, et compede onustam 



Indeplorato perdere supplicio? 

 At non quae campii toties interrita apertis 



Oppetere audebam mille pericla necis, 

 Non ego, quae vestras disjeci invicta phalangas , 

 Ceu quondam patrium muta per arva gregem , 



