14 



Ze względu na rzeźbę dzieli się Galicya na trzy głó- 

 wne dzielnice: 1. niż, 2. góry i 3. płaskowyż (Podole). 

 1. Dzielnica niżu zajmuje całą północną Galicy ę. Jesto za- 

 padła nizina, podmokła, przez którą w powolnym spadku 

 toczą się wody, przelewające się przez swe nizkie brzegi 

 za lada małem wezbraniem. Krainę tę pokrywają wielkimi 

 płatami bory szpilkowe, przeważnie sosnowe i piasczyste 

 wydmy. Wśród lasów i wydm liczne występują bagna i mo- 

 czary. Namuliste rzeczułki często ujęte są w obszerne stawy 

 o dnie płytkiem i błotnistem, otoczone zwykle bujnemi za- 

 roślami, złożonemi z wiklin, trzcin i szuwarów. Nizinę tę 

 przerywa pagórkowate pasmo, zwane Roztoczem, dążące 

 od Lwowa w kierunku i3Ółnocno zachodnim ku granicy 

 krajowej. Od południa niż ten graniczy w Galicyi zacho- 

 dniej i środkowej z podgórzem kar^^ackiem, od południo- 

 wego wschodu zaś poza Roztoczem opiera się o wzgórzy- 

 ste pasmo Gołogór i Woroniaków, ciągnące się krawę- 

 dzią północną podolskiego płaskowyżu. 



2. Karjjaty tworzą drugą dzielnicę Galicyi. Pasmo to 

 gór naszych składa się z równoległych działów poprzeci- 

 nanych licznemi potokami i strumieniami, spieszącymi w wart- 

 kim biegu ku dwu głównym zlewiskom Wiśle i Dniestrowi. 

 Stoki gór osłonięte są płaszczami lasów liściastych i borów 

 szpilkowych. Dnem głębokich roz worów w gwałtownym 

 spadku staczają się po kamieniu wody górskie, a z ciasnego 

 łożyska przedostawszy się na równiny podgórza szeroko 

 się rozlewają. Pomimo szybkiego odpływu wody w górach 

 zalegają jjo dolinach zastoiny wodne jako moczarki i ba- 

 gienka. Na znacznych wysokościach występują mniejsze lub 

 większe zbiorniki wód, jeziora górskie zwane w Tatrach 

 stawami. 



8. Dzielnica płaskowyżu, zwanego także wyżyną po- 

 dolską, zajmuje większą część Galicyi wschodniej prze- 

 ważnie od lewego brzegu Dniestru, przyjDiera do dzielnicy 



