16 



się fauna górskiej krainy niż fauna równin, a inaczej fa- 

 listych wyżyn nad poziom morza wysoko wzniesionych, niż 

 fauna zapadłycli nizin. Doldadna atoli znajomość rozsiedle- 

 nia ważek wymaga jeszcze wielu spostrzeżeń, dokonanych 

 w najrozmaitszych okolicach naszego kraju. Materyały do 

 dziś dnia zebrane, chociaż bogate, nie dają nam jeszcze na- 

 leżytego obrazu rozsiedlenia tych owadów tak w poziomym 

 jakoteż pionowym kierunku. Konieczną jest w tym celu 

 rzeczą mieć wyczerpujące spisy tych owadów z najrozma- 

 itszych punktów naszego kraju, tudzież dokładnie rozpo- 

 znaną faunę graniczących z nim obszarów środkowo -euro- 

 pejskich. 



Zbieranie i przechowywanie ważek. 



Zbieranie ważek z większemi łączy się trudnościami 

 niż owadów z innych działów. Trudności te sprawia zwinny 

 lot ważek, ich przebywanie zwykle na niedostępnych miej- 

 scach nawodnych i ich niezwykła czujność i ostrożność 

 przed grożącem niebezpieczeństwem. Należy korzystać z do- 

 świadczenia, że ważki po dłuższem oddaleniu się powracają 

 zwykle na dawne stanowiska i wyczekiwać cierpliwie ich 

 powrotu. Po nabytej wprawie chwyta się je z łatwością 

 w powietrzu, albo gdy usiądą na ziemi za pomocą czerpaka 

 albo siatki do chwytania motyli używanej, lecz z większym 

 otworem i umocowanej na długiej, lekkiej lasce najodpo- 

 wiedniej pieprzowej trzcinie. 



Ze schwytanym okazem nie ma tyle zachodu jak z mo- 

 tylami, których barwa przy trzepotaniu się zatraca się ście- 

 raniem; jednakże i tutaj wymaga się także pewnej spra- 

 wności, by schwytana ważka nie wymknęła się ze siatki 

 i by gwałtownem trzepotaniem się nie nadwerężyła sobie 

 skrzydeł. Wyjętą z siatki zatruwa się w jednej chwili chlo- 

 roformem z domieszką szybciej działającego eteru. Od końca 

 odwłoka martwego okazu, wsuwa się twardą szczeć albo 



