17 



w braku jej cienkie ździebełko trawy przoz szyjkę do ty- 

 łogiowia. Czynność ta jest wskazana z tego powodu, iDonie- 

 waż tak odwłok jak tułów łatwo się przerywają. Następnie 

 przeł)ija się ol^az szpill^ą odpowiedniej wielkości przez śro- 

 dek tułowia między skrzydłami do jednej trzeciej części jej 

 wysolcości od główld. Tyllco świeżo złowioną ważl\:ę można 

 zaraz rozpiąć na rozpince; jeżeli zaś skrzydła nie dają się 

 już z łatwością poruszać jest to oznaką, że ciało stężało 

 i staje się kruchem. Wówczas i skrzydeł rozpiąć nie można. 

 W takim razie trzeba okaz zwilżyć t. j. umieścić go pod 

 kloszem, na Ictórego dnie znajduje się warstwa piasku, na- 

 syconego wodą. Można tę czynność odłożyć do stosownego 

 czasu. Świeżo jednak rozpięte okazy dokładniej zatrzymują 

 kształty nadane. Rozpinanie ważek uskutecznia się w ten 

 sam sposób jak motyli. Po ułożeniu skrzydeł na rozpince 

 nadaje się im położenie odpowiednie i przytwierdza paskami 

 twardego papieru za pomocą szpilek wetkniętych po za 

 brzegiem skrzydeł. Okaz rozpięty potrzebuje najmniej przez 

 trzy dni pozostawać na rozpince , aby nadane mu ułożenie 

 skrzydeł i reszty ciała na zawsze się utrwaliły. 



Po zdjęciu okazu z rozpinki umieszcza się pod nim 

 na tejże samej szpilce karteczkę z datą i miejscem schwy- 

 tania. Okaz tak przygotowany przechowuje się w zbiorach, 

 które trzymać należy w suchem miejscu dla zapobieżenia 

 pleśni a do pudełka należy wsypać szczyptę naftaliny, aby 

 uchronić od zepsucia przez szkodliwe owady. 



Wiele- ważek, szczególnie jaskrawo zabarwionych, traci 

 po większej części wkrótce po zasuszeniu pierwotne swe 

 ubarwienie. Zapobiega się częściowo temu wydaleniem wnę- 

 trzności. Sposób ten dobry jest dla większych ważek, bo 

 do małych jak Łątki bez narażenia na zniszczenie nie da 

 się zastosować. Ważki o metalowym połysku nie wymagają 

 tego sposoliu. Po wydobyciu szczeci lub źdźbła z okazu 

 za świeża jeszcze wydala się zawarte wnętrzności i to za 



2 



