rozpina skrzydła i wypełnia wiotkie; przedtem ciało a i)0 

 cli wili ważl\:a odlatuje pozostawiając po sobie ostatniej po- 

 włokę z czasu jej larwowego życia. Wylęg larwy odbywa 

 się wczesnym rankiem, wtedy to najłatwiej zl^ierać ważki, 

 jednakże przed zatruciem trzeba ])oczekać, aż icli ciało 

 w pierwszej chwili miękkie, zesztywnieje i pod wi)ływem 

 powietrza i światła należycie się wybarwi. 



Przy stawach i większych bagnach, gdzie wylęga się 

 znaczniejsza ilość ważek widzieć można nad brzegami w tej 

 porze wiele pozostałych i)owtok })o wylęgłycli poczwarkach, 

 zawieszonycli na badylach, łodygach, trzcinie, szuwarze, pa- 

 lach lub belkach. Mają one pozór żyjących istot i dopiero 

 z bliska oglądane przedstawiają się jako próżne pochewki, 

 które wiatr wkrótce rozwiewa. 



b) Ważka doskonała (imago). 



Świeżo z larwy wylęgła ważka jest jeszcze wątłą, w lo- 

 cie niepewną, chwieje się i co chwila usiada po roślinach. 

 Jednakże do zupełnego stężenia ciała nie potrzeba wiele 

 czasu. Już w tym samym dniu po wylęgu nabiera ważka 

 dostatecznych sił do lotu i zdobywania pożywienia. 



Wskutek ustawicznego ruchu w przeciwieństwie do le- 

 niwej larwy zużywa szybko zasób sił żywotnycli, zatem 

 zmuszoną jest ciągle się odżywiać. Łatwo w ten sposób 

 wytłumaczyć sobie możemy żarłoczność ważek. 



Dla ułatwienia życia rozbójniczego zaopatrzyła jo na- 

 tura w narządy, ł\:tóre poniżej szczegółowo opisane będą. 



Owad doslconały w ogóle nie rośnie jak to ma miej- 

 sce u larwy, natomiast żywe ubarwienie występujące za 

 młodu z wiekiem zanika i ciemnieje; u pewnych gatunków 

 ważelc występuje barwne upylenie wzdłuż tułowia i odwłoka 

 u innycli znowu tylko na pewnych icli częściach, najwięcej 

 na odwłoku, częściej u samca, rzadziej u samicy. Upylenie 

 to jest albo białe, albo opałowe, albo błękitne. U niektórych 



