WSTĘP. 



W najdawniejszych dziełach polskiej historyi natural- 

 nej nazywano owady ze skrzydłami gęsto użyłkowanemi 

 o napiętej błonie, które spostrzegano blizko wody, ogólnie 

 wodne mi pannami albo nimfami. W nowszych dzie- 

 łach nazwano je ważkami z powodu wahadłowego koły- 

 sania się na skrzydłach. Zarazem oi)ierając się na zagra- 

 nicznej literaturze poczęto grupować je w rodzaje i gatunki, 

 którym nadawano osobne nazwy stosując ludowe lub two- 

 rząc odpowiednio nowe. 



Ważki latają blizko wody dlatego, bo ona jest ich ko- 

 lebką, w niej wylęgają się larwy i żyją aż do przemiany 

 doskonałej. Jako owady drapieżne, żywiące się innymi owa- 

 dami ważne zajmują miejsce w gospodarstwie przyrody 

 a to dla tego, że utrzymują równowagę, zapobiegając zby- 

 tniemu rozmnażaniu się szczególnie owadów szkodliwych, 

 w obec których czy to rolnik, czy leśnik, czy ogrodnik, czę- 

 sto jest bezradnym. Sam sposób życia ważek bez względu 

 na ich bezpośredni stosunek do naszego gos^^odarstwa przed- 

 stawia wiele zajmujących szczegółów, które nie mało przy- 

 czyniają się do głębszego poznania fizyograficznych stosun- 

 ków naszego kraju. 



Dotychczasowe wiadomości o ważkach dawnej Polski, 

 jakie zawarte są w dziełach i czasopismach tak zagranicz- 



1 



