PLATYCNEMIS. 131 



pary tylnych piszczeli wiosłowato rozszorzone. Znamię na 

 skrzydłach rudawo żółtawe, wewnątrz śniado zamglone. Od- 

 włok u cf' najczęściej modrawy, u $ zielonawy, na końcu 

 każdego pierścienia z dwoma czarnemi kropkami, które 

 u niektórych okazów rozlewają się w kreski ; środek wierz- 

 chu przynajmniej trzech przednich pierścieni podłużnie czarno 

 paskowany; trzy końcowe pierścienie czarno smngowane 

 lub plamkowane ; u niektórych olvazów cały grzbiet odwłoka 

 podłużnie podwójnie czarno paskowany. Górne przysadki 

 cf krótkie, grube, pateczlvOwate, dolne dłuższe, kabłąkowato 

 do góry zagięte; przysadki 9 białawe, krótkie, wyprostowane. 



D. c. 36 mm D. s. 23 mm. 



Przy rzekach i większych potokach o powolnym spadku po ca- 

 łej Galicyi i w Królestwie polskiem rozpowszechniony ; także przy 

 stawach, szczególnie przy groblach i dotokach. Występuje gromadnie 

 w znacznej ilości i w wiehi okoUcach nad rzekami na północnej ni- 

 zinie i na Podolu w Gahcyi wschodniej. W górskiej krainie przebywa 

 na podgórzu, lecz nie powyżej 800 m n. p. m. W Pieninach i we 

 wschodnich Karpatach. W Tatrach nie zauważany. Jawi się od po- 

 łowy czerwca ^o za połowę sierpnia. W górskiej krainie w śródleciu. 



W okohcy Kamieńca podolskiego (Bel.). W guberni Połtawskiej 

 w Rossyi w maju. Przy brzegach rzeki Suły z jłoczątkiem sierpnia 

 (Rd. 2.), W Szwecyi w lipcu i sierpniu (Johans.). W Finlandyi (His.). 



Rozsiedlony po całej Europie z wyjątkiem Laponii ; w Turcyi 

 azyatyckiej, także w Azyi mniejszej, Mingrelii (Br. E.). 



Odmiany. 



Z powodu różnych odcieni barw ciała, zwłaszcza od- 

 włoka gatunek ten więcej niż inne Łątkowate (Coenagrio- 

 ninae), tworzy odmiany, odróżniające się od typowych ol\:a- 

 zów. Znane są stałe ^powtarzające się odmiany, u l^tórych 

 ubarwienie ciała bywa : a) cielistem , I)) sino modrem, c) żółto 

 Ijialem, d) różowo białem, e) modro zielonem. 



Najwybitniejszą odmianą jesl: 



-= tmr, lactea, Sel. (Sel. H. pag. 168). 



