ceńskiemu a natomiast odznacza się ona wybitnem pię- 

 tnem arktycznego podniebia. 



W celu zebrania jak największej ilości owego iłu 

 owadonośnego, wysłało Muzeum im. Dzieduszyckich z wio- 

 sną następnego roku (1891) do Borysławia p. W. Zontaka 

 a następnie z tejże samej inicyatywy w lecie r. 1892 sam 

 zwiedziłem pomienioną kopalnię. O ile to było możliwem 

 w zarzuconym już wówczas dla małej wydatności szybie, 

 starałem się przy uprzejmej pomocy kierującego inżyniera 

 górniczego p. K. Gąsiorowskiego, zbadać dokładnie sto- 

 sunki ułożenia owego iłu, zawierającego szczątki dylu- 

 wialnych owadów i wydobyć to, co jeszcze się dało 

 w krótkim czasie mego pobytu w owej okolicy. 



