13 



zmysł węchu kało- lub ścierwożernych gatunków omylić 

 mogła. 



Jak wielkie zaś mnóstwo owadów w tej kałuży po- 

 dobnie jak obecnie w Eldarskiej ginęło, dowodzi przybli- 

 żone obliczenie osobników niektórych tylko gatunków 

 pospolitszych wydobytych na przestrzeni około 4 m' 1 

 w warstwie około 3 drn grubej. Samego oguzka (Helo- 

 phoruspleistocenicus m) wydobyłem przeszło 300 oka- 

 zów (wprawdzie bardzo mało z całemi pokrywami, głową 

 i przedpleczem) , mało co mniej nurka: Cymatopterus 

 dolabratus m, a kilkakroć więcej półpokryw wioślaka 

 głównie Corisa pleistocenica m., najzwyklejszego 

 w tym ile. Tak wielka ilość osobników nagromadzonych 

 na stosunkowo malutkiej przestrzeni daje nam dostateczną 

 miarę mnogości owadów, liczących się śmiało na tysiące, 

 które podobnie jak podziśdzień w analogicznych warun- 

 kach na stepie Eldarskim przez cały czas trwania ow T ej 

 kałuży w pleistoceńskiej dobie potonęły. 



Wydobywanie z iłu i preparowanie owadów kopalnych 



skutkiem wybornego zachowania chitynowego szkieletu 

 nie uległo znaczniejszym trudnościom. Giętkie jeszcze 

 prawie jak za życia pokrywy lub nóżki, podważane 

 grubą szpilką lub pinzetą, odstawały łatwo od masy 

 iłowej a przy silniejszem podważeniu bardzo rzadko 

 ulegały złamaniu. Większą grudkę iłu delikatnie rozkru- 

 szałem ostrzem nożyka a gdzie ukazała się jakakolwiek 

 cząstka szkieletu, odrywałem ostrożnie puste partye iłu 

 tak długo, pokąd cały owad lub którakolwiek część jego 

 szkieletu w zupełności się nie oddzielała. Tym chociaż 

 bardzo powolnym sposobem otrzymałem najgłówniejsze 

 części całego szkieletu; jednakże głowa, nóżki, obrączki 

 tułowiowe i odwłoka zwykle były odosobnione, co świadczyło 

 o rozkładzie miękkich tkanek przy zachowaniu twardych 



