14 



części szkieletu chifcynowego. To samo i dziś spostrzega 

 się u owadów, jakie w lecie lub jesieni poginęły a tylko 

 ich szkielet cbitynowy po wygniciu miękkich części przez 

 dłuższy czas się utrzymał, czego dowodem są resztki 

 zeszłorocznych owadów, spotykane z wiosną następnego 

 roku w namuliskach rzecznych, stawowych, w mchu lub 

 pod opadłem liściem, nieraz po kilku jeszcze latach na- 

 potykane a opierające się podobnie jak kościec zwierząt 

 kręgowych najdłużej zupełnemu rozkładowi. 



Łatwiej wydzielały się owady z iłu rozmiękczonego 

 w benzynie lub ligroinie (gdyż w wodzie ił ten bardzo 

 słabo się rozdrabnia), lecz natomiast części szkieletu nale- 

 żące do siebie tak się porozrywały, że w całości tern tru- 

 dniej można było je wydobyć. Dopiero po częściowem 

 ulotnieniu się benzyny (lub ligroiny) przystępywałem do 

 wydobywania owadów z rozmiękczonego, w ten sam spo- 

 sób jak z surowego, iłu. 



Kopalne owady w podobny sposób jak nowoczesne 

 spreparowane, poprzyklejałem na karteczkach a niektóre 

 z większych gatunków poprzeszpilałem a następnie wcie- 

 liłem do osobnego działu paleoentomologicznego zbiorów 

 Muzeum obok zbiorku owadów oligoceńskich z bursztynu 

 bałtyckiego, nabytego przed dwoma laty staraniem tegoż 

 Muzeum. 



Opracowanie zebranego materyału od pierwszej 

 chwili trafiało na ogromne trudności, głównie z tego 

 powodu że w żadnej literaturze paleontologicznej w tym 

 kierunku nie spotkałem obszerniejszej pracy. Oprzeć się 

 więc musiałem jedynie na porównaniu kopalnego mate- 

 ryału tak z fauną środkowej jak północnej Europy, do 

 czego mi, prócz dzieł faunistycznych znakomitych na 

 polu entomologii specyalistów, posłużyły głównie okazy 

 takicli gatunków, które obce środkowoeuropejskiej faunie, 

 po dziśdzień z innych dzielnic paleoarktycznego pasu 

 znane, do naszych kopalnych postaci najwięcej są zbliżone. 



