18 



rozpoznać pokrewne gatunki , jednakże w braku innych 

 części szkieletu chitynowego, wystarcza tymczasowo do 

 wyróżnienia tej postaci kopalnej , zwłaszcza że obok 

 rzeźby i barwa jak najlepiej się przechowała. 



Z porównania ze znanemi formami naszej paleoar- 

 ktycznej fauny wynika, że tak kształtem jak wielkością, i rze- 

 źbą przedplecza najwięcej jeszcze zbliża się ten kopalny ga- 

 tunek do C. violaceus L., który i dzisiaj należy do pospo- 

 litszych biegaczów górskich, sięgających w pionowem 

 rozmieszczeniu poza górną granicę lasów a w poziomem 

 daleko ku północnej Europie tudzież do zachodniej Syberyi. 



2. Carabus (Carabus s. str.) maeandroides m. 



Tab. I. fig. 2. 



Długość pokrywy: 11 mm. 

 Szerokość pokrywy: 3*5 mm 



Elytris ovalibus, obscurevirido-aeneis, con- 

 vexiusculis, costis duabus, triplici tuberculo- 

 rum serie alternis; interstitiis rugulosis. 



"W całości zachowała się tylko pokrywa prawa. Ma 

 ona metalową, ciemnozieloną barwę; dość wypukła, 

 poza środkiem w tylnej połowie najszersza, przed końcem 

 bardzo słabo wykrojona, z trzema pierwszorzędnemi wrę- 

 gami guzowatemi a pomiędzy niemi z dwoma naprze- 

 mianległemi wręgami całkowitemi, drugorzędnemi. Pier- 

 wsza wręga jest złożona z 8, druga z 8, a trzecia z 10 

 guzków podłużnych. Pomiędzy pierwszorzędnemi a drugo- 

 rzędnemi wręgami powierzchnia jest ziarnisto pomar- 

 szczona. Guzki pierwszej i drugiej wręgi w części nasa- 

 dowej pokrywy są mocno wydłużone, jak gdyby się wy- 

 tworzyły ze zlania dwu lub nawet trzech guzków. 



Gatunek ten jest bardzo podobny do C. Maeander 

 Fischj żyjącego obecnie na Syberyi i w północnej Ame- 



