19 



ryce a szczególnie do tegoż odmiany Lapilayi Lap. 

 z Ameryki północnej , za czem nie tylko te same wy- 

 miary ale głównie kształt i prawie ta sama rzeźba pokryw 

 przemawiają. Różni się atoli od okazu z nad zatoki Ilud- 

 sońskiej (znajdującego się w cesarskiem muzeum w Wiedniu) 

 nieco tylko grubszemi zmarszczkami i większą ilością guz- 

 ków w trzecim szeregu (10), których żyjący okaz ma tylko 

 7 — 8. Liczba atoli guzków z powodu zlewania się ich ze 

 sobą szczególnie w części nasadowej pokryw jest w ogóle 

 zmienną, nawet na obu pokrywach tego samego okazu. 

 Te różnice są jednak tak mało znaczące , że dziś zaie- 

 dwieby wystarczyły do wyróżnienia odrębnej rasy owej 

 paleoarktycznej formy. 



W obecnym okresie biegacz ten wcale nie jest znany 

 z Europy; dzisiejszy obszar jego rozmieszczenia ogranicza 

 się tylko do chłodnych nizin syberyjskich (Nerczyńsk, 

 Kiachta, kraje Zabajkalskie i Amurskie) i północno-ame- 

 rykańskich (nad jeziorem Hudsońskiem). 



C. Thurachii Flach , pochodzący z pleistoceńskiego iłu 

 rudowęglowego w południowych Niemczech (K. Flach. 

 Die Kafer der unt erpleistocanen Ablagerun- 

 gen bei Hósbach unweit Aschaff enburg. Wiirz- 

 burg 1884 str. 3. Tab. I. fig. 1.) zbliża się bardzo do 

 naszej kopalnej postaci. Według K. Flacha jest ten bie- 

 gacz również najwięcej podobny do G. Maeander Fisch, 

 chociaż Ganglbauer w swem dziele: Die Kafer von 

 Mitteleuropa (Wien 1892) identyfikuje go na str. 62 

 z C. Menetriesi Fisch, znanego z północno-wschodniej 

 Europy, ale czy słusznie, w braku bezpośredniego porówna- 

 nia trudno orzec. 



