99 



Linia graniczna zakrywki, tylko przy zewnętrz- 

 nym kącie wyraźna, żółtawo-śniada, zresztą przygasła bez 

 towarzyszącej jej smużki ciemniejszej. Prążki na zakrywce 

 przy jej brzegu wewnętrznym wyraziste, faliste, równo- 

 ległe ; przy brzegu końcowym kątowato-faliste, rozrzucone 

 i pośrodku w korzeniowate nakreślenia hieroglifowe zlane 

 ze sobą. 



Gatunek ten wyróżnia się już na pierwszy rzut oka 

 wręgą środkową przedplecza (Glaenocorisa), przebiegającą 

 prawie wzdłuż całej tegoż długości, tudzież licznymi 10 — 12 

 paskami poprzecznymi a tern samem zbliża się najwięcej 

 do G. cognata Fieb. W ile ozokerytowym dość często się 

 zdarza. 



Z innych rzędów zachowały się resztki następujących 

 owadów w stanie takim, że bliższe ich oznaczenie nie- 

 tylko gatunkowe, lecz nawet rodzajowe jest bardzo utru- 

 dnione. Są to: 



1. Noctua sp. (Tab. IX fig. 81. a. wielk. nat.). 

 Odciski wyraźne obu skrzydeł przednich, złożonych tak 

 jak u nocnicówek daszkowato z wyraźnemi żyłkami ra- 

 mienną i sprychową, tudzież z poprzecznem bardzo deli- 

 katnem marszczkowaniem (fig. 81. b) tak na żyłkach 

 jakoteż pólkach międzyżyłkowych. Zmarszczki te są miej- 

 scami nasadowemi łuseczek , okrywających za życia skrzy- 

 dła tej nocnicówki. Na tym samym ułomku iłu zachowała 

 się także część nóżki. Długość skrzydeł: 15 mm.; naj- 

 większa szerokość: 7 mm. 



2. Stenobothrus sp. (Tab. IX. fig. 82. a. około 4 razy 

 pow.). Jedyny szarańczak, zachowany w kilku resztkach 

 niedokładnie utrzymanego szkieletu chitynowego. Nóżka 

 (fig. 82. b.), złożona z uda i piszczela, przemawia tylko 

 za przynależnością tego szarańczaka do rodzaju i podziś- 

 dzień wielogatunkowego Stenobothrus. Na udzie występują 



